نسب آنلاین

تجمع کارگران مجری پروژه کارت سوخت در شیراز

2011-12-22T08:34:00.003+03:30

تجمع حدود 200 نفر از پرسنل و کارگران کارخانجات مخابراتی شیراز که از روز شنبه 26 آذر 1390 مقابل استانداری فارس آغاز شده، روز چهارشنبه وارد پنجمین روز خود شد. کارخانجات مخابراتی شیراز، مجری تولید کارت سوخت در کشور بوده است.

تجمع کارگران در این هفته، هر روز از ساعت 9 صبح تا دو بعدازظهر برگزار شده است. در این تجمع چند روزه، شماری از همسران کارگران نیز حضور دارند.

این کارگران با شعارهای "زندگی، معیشت، حق مسلم ماست" و "وعده دروغین نمی‌خواهیم، کاغذ و امضا نمی‌خواهیم" و با به صدا درآوردن سوت‌های ممتد، خواهان رسیدگی مسئولان دولتی به خواسته‌های خود هستند.

در گفت‌وگویی که با محسن دانشور، دبیر شورای اسلامی کار کارخانجات مخابراتی شیراز (ITI) داشتم، وی اعلام کرد حدود 400 نفر از پرسنل این کارخانه 26 ماه است که هیچ حقوقی دریافت نکرده‌اند.

به گفته دانشور، این پرسنل و کارگران که دارای دست‌کم 20 سال سابقه کار هستند، خواهان "اجرای مصوبات دولت درباره این کارخانه، بازنشسته‌شدن، پرداحت حق سنوات و حقوق و مزایا" هستند.

هیأت دولت در دور دوم سفر استانی خود به شیراز دستور داد تا مشکلات این کارخانه با واگذاری پروژه‌های مختلف از سوی وزارت‌خانه‌های صنایع و معادن، ارتباطات و فناوری اطلاعات و دفاع از پشتیبانی نیروهای مسلح به آن برطرف شود.

هیات دولت همچنین طی مصوبه‌ای اعلام کرد بخشی از مطالبات کارگران از محل صندوق حمایت از واحدهای صنعتی پرداخت شود.

با این حال کارگران این کارخانه می‌گویند تنها بخشی از مصوبه هیأت دولت توسط وزارت صنایع اجرا و گوشه‌ای از مطالبات کارگران پرداخت شده اما 26 ماه از حقوق آنان همچنان پرداخت نشده است.

دانشور افزود: "کار در این کارخانه به‌طور رسمی، جزو مشاغل سخت و زیان‌آور تلقی شده که باید با 20 سال کار بازنشسته ‌شوند. اما پرسنل این کارخانه که 20 سال سابقه کار دارند، متأسفانه بازنشسته نمي‌شوند."

خودکشی و طلاق، پیامد بحران کارخانه مخابراتی

محسن دانشور همچنین گفت یک و سال و نیم پیش یکی از کارگران این کارخانه به دلیل مشکلات اقتصادی، خودش را در کارخانه دار زده است.

به گفته وی در خانواده‌های پرسنل این کارخانه به دلیل مشکلات اقتصادی، 70 مورد طلاق نیز رخ داده است.

کارخانجات مخابراتی ایران در سال 1345 با مشاركت وزارت پست و تلگـراف و تلفن (ارتباطات و فناوري اطلاعات کنونی) به نسبت 30 درصد، بانك توسعه صنعتي به نسبت 30 درصد و شركت زيمنس آلمـان به نسبت 40 درصد به‌صورت شركت سهامي خاص در شيراز راه‌اندازی شد.

محسن دانشور گفت: "کارخانه ITI یک کارخانه دولتی بود که سیستم‌های مخابراتی دولت را تأمین می‌کرد که پس از اجرایی شدن اصل 44، این کارخانه نیز خصوصی شد."

به گفته رئیس شورای اسلامی کار کارخانه ITI، این کارخانه پس از خصوصی شدن به علت سوء مدیریت، دچار بحران شد.

وی افزود: "ما در همان زمان که این کارخانه خصوصی شد، پروژه کارت ملی سوخت را انجام دادیم کا شاید نسل‌های بعد از این کار ما بهره ببرند اما خود ما متأسفانه هیچ بهره‌ای نبردیم."

دانشور گفت: "مخابرات باید به این کارخانه، کار ارجاع می‌داد، این کارخانه، کارخانه‌ای نبود که کارهای کوچکی انجام دهد। باید مانند گذشته کارهای بزرگ از طرف دولت به این کارخانه واگذار می‌شد اما متاسفانه مخابرات به دلیل واردات کالاهای چینی به ما کار نمی‌دهد."

در همین بار : ایسنا، دویچه وله

تخت جمشید آرام آرام می شکند

2011-11-13T07:15:00.004+03:30

تخت جمشید حال و روز خوشی ندارد، شکاف سنگ ها و ستون ها و نقش های و نگاره ها هر روز گسترده تر می شود. هر چند این ترک خوردن ها از گذشته ها هم بوده و موضوعی غیرطبیعی نیست اما با این حال در رقابت میان عوامل طبیعی و تلاش بشر برای جلوگیری از فرسایش سنگ ها، نباید گذاشت که طبیعت غلبه کند و این بنای به جامانده از دوران هخامنشیان را بیش از این ویران سازد।
عکس ها و فیلم را شنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۰ از تخت جمشید گرفته ام।

پیام ایران به بی بی سی فارسی

2011-09-20T16:48:00.000+04:30

محمد حسینی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران در تازه‌ترین اظهارنظر در خصوص بی بی سی فارسی گفته هر کس با این شبکه همکاری کند، «اقدامش در جهت براندازی است و معاند محسوب می‌شود.»

به گفته وی عملکرد بی بی سی فارسی در هنگام حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 1388 ایران به گونه‌ای بوده که انگار «مقر فرماندهی اغتشاشات» بوده است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی افزوده افراد کاری نکنند که «به نفع دشمن باشد.»

این اظهرنظر آقای حسینی چند روز پس از آن مطرح می‌شود که شماری از مستندسازان ایرانی به اتهام «همکاری با بی بی سی فارسی» بازداشت شده‌اند.

پیام ایران به بی بی سی

ظاهراً این افراد به دلیل اینکه فیلم‌های مستند خود را برای نمایش به تلویزیون بی بی سی فارسی ارسال کرده‌اند، در معرض چنین اتهامی قرار گرفته‌اند.

البته در چند سالی که از عمر تلویزیون فارسی بی بی سی می‌گذرد، فیلم‌های مستند زیادی از این شبکه پخش شده که ساخت مستندسازان داخل کشور بوده است اما این نخستین بار است که چند مستندساز بازداشت شده‌اند.

هر چند تاکنون مقامات قضایی و امنیتی توضیح روشنی درباره علت دقیق بازداشت این افراد اعلام نکرده‌اند اما این احتمال وجود دارد که بازداشت این مستندسازان، پیام روشن ایران به بی بی سی فارسی باشد که به تازگی فیلم مستندی درباره زندگی خصوصی و سیاسی آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی تولید و پخش کرده است.

ایران که در چند سال گذشته مانع ارسال فیلم‌های مستند توسط مستندسازان به بی بی سی نشده بود، اکنون این پیام را به بی بی سی داده که این روزنه را نیز مسدود خواهد کرد.

اگر مقامات جمهوری اسلامی چنین تصمیمی گرفته باشند، برنامه «آپارات» که ویژه نمایش فیلم‌های مستند است، از این پس کمتر شاهد پخش فیلم‌هایی خواهد بود که مستندسازان ایرانی داخل کشور تولید کرده باشند.

با این حال به نظر نمی‌رسد ایران تصمیم گرفته باشد که فیلم‌های مستندی که در چارچوب خط قرمزهای جمهوری اسلامی نیستند، بتوانند در این کشور به نمایش درآیند.

اگر یک مستندساز خواسته تا فیلمش در شبکه‌ای مانند بی بی سی به نمایش درآید، یکی از مهم‌ترین دلایلش نبودن شرایط پخش در ایران بوده است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی هشدار داده که هنرمندان و روزنامه‌نگاران کاری نکنند که «به نفع دشمن باشد» اما توضیح نداده چه کاری به نفع دشمن است.

آیا نمایش یک فیلم یا انتشار یک خبر اقدامی است که دشمن از آن سود می‌برد؟ دشمن چه کسی است؟

این واقعیت تلخ را باید پذیرفت که گاه برخی تصمیمات و نوع نگاه مسئولان و سازمان‌های تصمیم‌گیر داخلی به عرصه هنر و رسانه است که می‌تواند دشمن خودمان شود.

به عبارت دیگر ایجاد سد در برابر فعالیت‌های هنری و رسانه‌ای نه تنها چهره‌ای نامناسب از ایران در افکار عمومی جهانیان به تصویر می‌کشد بلکه سبب می‌شود مخاطب داخلی، نیازش را در فراسوی مرزهای کشورش جست‌وجو کند و این آغاز به خطر افتادن امنیت یک کشور است.

برنامه 90، الگوی رسانه‌ای موفق

در شبکه‌های خبری ماهواره‌ای فارسی‌زبان، برنامه‌های ورزشی متعددی تولید و پخش می‌شود اما هیچ‌کدام از آن‌ها نتوانسته‌اند تأثیر و توانایی برنامه 90 شبکه سوم تلویزیون ایران را در جذب مخاطب داشته باشند.

برنامه 90 یکی از شگفتی‌های صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران است که با همه فشارهایی که برای تعطیل کردنش وجود داشته اما با حمایت مدیران شبکه سوم توانسته به حیات خود ادامه دهد.

چون مدیران این شبکه می‌دانند که میلیون‌ها مخاطب از سراسر ایران در ساعات پایانی دوشنبه شب‌ها، برنامه 90 را برای تماشا انتخاب می‌کنند. آن‌ها به خوبی می‌دانند که تعطیل کردن این برنامه یعنی هل دادن مخاطبان میلیونی به سمت شبکه‌های ماهواره‌ای و به هر حال با عقلانیت و تدبیر از دست زدن به چنین اقدامی پرهیز کرده‌اند. برنامه 90 نمونه موفقی است که می‌تواند در همه زمینه‌های فرهنگی، هنری و رسانه‌ای رخ دهد.

بی بی سی، رسانه معتبر جهانی

بی بی سی یک شبکه معتبر جهانی با بیش از 230 میلیون بیینده در سرتاسر دنیاست. بی بی سی تنها برای ما ایرانی‌ها جذابیت ندارد، نوع روش این رسانه در پرداختن به رویدادها آن‌قدر حرفه‌ای و جذاب است که می‌تواند این شمار از مخاطبان را به سوی خود جذب کند.

هنگامی که همه روزنه‌ها برای پوشش برخی خبرها یا نمایش بعضی فیلم‌ها در داخل ایران مسدود باشد، بی‌تردید هر هنرمند یا روزنامه‌‌نگار و خبرنگاری تمایل پیدا می‌کند خبر یا اثرش را از طریق شبکه‌هایی مانند بی بی سی به مخاطبانش برساند.

اگر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی هشدار می‌دهد که نباید با بی بی سی ارتباط داشت، باید تلاش کند مجوز ساخت و پخش فیلم به آسانی صادر شود، باید تلاش کند کتاب‌ها برای انتشار سال‌ها در وزارت‌خانه فرهنگ و ارشاد اسلامی معطل نمانند، باید تلاش کند هیأت نظارت بر مطبوعات، دوشنبه‌ها در جلسات هفتگی خود، جسم و روح رسانه‌ها را نلرزاند.

البته این تنها وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیست که باید در ساختار و نگاهش به عرصه فرهنگ و هنر تحول بنیادی ایجاد کند بلکه این تحول اگر بخواهد پایدار بماند باید در همه سازمان‌های تصمیم‌گیر رخ دهد.

اگر امروز فارسی وان با پخش سریال‌های فاقد ارزش هنری و پیش پا افتاده، توانسته جای خود را در میان خانواده‌های ایرانی محکم کند، مقصر اصلی‌اش سازمان‌هایی هستند که اجازه نمی‌دهند شبکه‌های خصوصی تلویزیونی در ایران تأسیس شوند تا بتوانند با تولیدات خود، نیاز خانواده‌ها را پاسخ دهند.

تا هنگامی که فضای مناسبی برای تولیدات فرهنگی، هنری و رسانه‌ای در ایران ایجاد نشود، نگاه مخاطبان ایرانی همواره به شبکه‌های ماهواره‌ای خواهد بود.

نگران

2011-03-04T19:53:00.000+03:30

نگرانم

بی‌طرفی در روزنامه‌نگاری

2010-11-09T22:19:00.000+03:30

«بی‌طرفی در روزنامه‌نگاری» مدتی است که مورد مناقشه قرار گرفته و برخی آن را «ناممکن و شیک» می‌خوانند. آیا روزنامه‌نگار بی‌طرف وجود دارد؟ آیا می‌توان در روزنامه‌نگاری، اصل بی‌طرفی را رعایت کرد؟

بر اساس لغت‌نامه‌ها، بی‌طرفی یعنی نداشتن دخالت مستقیم یا هرگونه نفع در جریانی خاص، بی‌غرض و منصف ماندن و تبعیض قائل نشدن علیه یک طرف یا گروه مشخص.

بی‌طرفی در روزنامه‌نگاری به این معنا نیست که روزنامه‌نگار یک «چوب خشک و بی احساس» است که گویی اهل این دنیا نیست. روزنامه‌نگار هم مانند همه انسان‌ها، احساس، علایق و سلیقه‌های خاص خود را دارد.

بی‌طرفی، ممکن یا ناممکن؟

یک روزنامه‌نگار هنگامی که وارد اتاق خبر می‌شود باید همه علایق و سلیقه‌ها و تمایلات سیاسی‌اش را برای خودش نگه دارد و آن را به هیچ روی در «خبر» دخالت ندهد. اساساً خبر جایی برای «داوری» خبرنگار درباره موضوع خبر نیست.

بی‌طرفی در خبر به این معنا است که نویسنده خبر، آنچه را که رخ داده گزارش کند و نظرات طرف‌های درگیر در ماجرا را پوشش دهد. به عنوان نمونه در خبری اگر تظاهرات سبزها در ایران پوشش داده شده، منصافانه نیست که گفته نشود نظر طرف دیگر ماجرا یعنی دولت و حکومت ایران درباره تظاهرات مخالفان چه بوده است. ندیدن یک سوی ماجرا، هم بی‌انصافی است و هم نقض‌کننده بی‌طرفی.

نویسنده خبر نمی‌تواند بر پایه قدرت طرف‌های خبر، به پوشش ماجرا بپردازد. اینکه حکومت ایران دارای قدرت است و همه رسانه‌های داخلی را در اختیار دارد، دلیلی نمی‌شود که نظراتش در خبر گنجانده نشود و یا اینکه سبزها در قدرت نیستند، دلیلی نمی‌شود که حجم کمتری از خبر به آن‌ها اختصاص داده شود. اصلأ این تقسیم‌بندی‌ها در نوشتن خبر، معیار نیست.

خبرنگار، هنگامی که خبری را تولید می‌کند، هیچ‌گاه به این معنا نیست که درباره موضوعی که پوشش داده، «بی‌تفاوت» است یا نسبت به آن «احساسی» ندارد، مگر سنگ و دیوار است که احساس نداشته باشد؟

اما اگر خبرنگاری بخواهد، استانداردهای روزنامه‌نگاری را رعایت کند، احساس و داوری‌اش را برای خودش نگه می‌دارد و آن را در خبر دخالت نمی‌دهد، اگر هم نخواهد استانداردهای روزنامه‌نگاری را رعایت کند، نتیجه‌اش می‌شود «نوع خبرنویسی» روزنامه کیهان چاپ تهران که خبرهای سیاسی صفحه دوی آن سرشار است از «احساسات و داوری» نویسنده خبر نسبت به موضوع خبر. این خبرنویسی، دیگر نامش روزنامه‌نگاری نیست. حسین شریعتمداری، مدیر کیهان چه بپسندد و چه نپسندد، کاری که در روزنامه‌اش انجام می‌شود، بولتن‌نویسی و پروپاگاندا است نه روزنامه‌نگاری.

همان‌گونه که در خبر، بی‌طرفی شدنی است در تحلیل‌های یک روزنامه‌نگار نیز بی‌طرفی، ممکن است. روزنامه‌نگار اگر قرار باشد که در نقش «پروپاگاندا و تبلیغات‌چی» یک حزب سیاسی عمل کند، دیگر چه تفاوتی با اکتیویست سیاسی دارد؟

روزنامه‌نگار بی‌طرف کسی است که تحلیل همه جانبه‌ای از رویدادها ارائه می‌دهد بی‌آنکه بخواهد در نقش پروپاگاندا عمل کند.

به عنوان نمونه یک فعال سیاسی مخالف دولت، داوری‌اش درباره ماجرای وقف دانشگاه آزاد ایران این است که دولت می‌خواهد این دانشگاه را به تملک خود در آورد و مخالفان «نباید» اجازه چنین اقدامی را بدهند.

اما یک روزنامه‌نگار بی‌طرف، به تحلیل «درگیری» طرف‌های ماجرای دانشگاه آزاد می‌پردازد و در نهایت هم می‌تواند داوری‌اش را درباره نتیجه این درگیری ارائه کند. این داوری بر پایه فکت‌هایی است که در دست روزنامه‌نگار است و نه «علایق و احساسات و تمایلات سیاسی‌اش.»

این داوری روزنامه‌نگار بی‌طرف، مانند قضاوت یک قاضی است که حکم‌اش به سود یک سوی دعوا، به معنای جانب‌داری و یا طرف‌داری قاضی از او نیست بلکه حکم قاضی بر پایه اسنادی است که در اختیار دارد و چه بسا اگر بعدها، اسناد جدیدی کشف شود، حکم به سود «محکوم» تغییر کند. روشن است که اسناد و فکت‌ها هستند که داوری قاضی و یا روزنامه‌نگار را شکل می‌دهند و نه تمایلات شخصی آن‌ها.

انتخاب، نقض بی‌طرفی؟

روزنامه‌نگار ناچار است که در میان خبرها دست به انتخاب بزند و برخی را برای پوشش برگزیند. آیا این انتخاب به معنای نقض بی‌طرفی است؟ پاسخ این پرسش منفی است، چرا؟

اگر در یک روز به رسانه‌های مختلف، نگاهی بیاندازیم، می‌بینیم که سوژه‌های خبری مشترکی برگزیده‌اند و آن ها را پوشش داده‌اند. آیا این رسانه‌ها «زنجیره‌ای» هستند و احتمالاً در یک محفل شبانه تصمیم گرفته‌اند که سوژه‌های مشترکی برگزینند؟ شاید این نوع نگاه «امنیتی‌ها» باشد اما در واقع، مشترک بودن سوژه‌های خبری، به دلیل «تمایلات مشترک» دروازه‌بانان خبر نیست، بلکه به دلیل «ارزش‌های خبری» است که خود را به دروازه‌بانان خبر تحمیل می‌کنند.

روزنامه‌نگاران چند رسانه مختلف که در ایران کار می‌کنند، اگر قرار باشد بین تیتر کردن «افزایش قیمت بنزین و انتخاب دیلما روسف به عنوان نخستین رئیس‌جمهور زن در برزیل» تنها یکی را انتخاب کنند، بی‌تردید اولی را انتخاب می‌کنند.

این انتخاب به معنای جانب‌دارانه برخورد کردن روزنامه‌نگار نیست. در این مثال، روزنامه‌نگار بر پایه «تمایل» خود، دست به انتخاب نزده که بی‌طرفی‌اش نقض شده باشد، بلکه دو ارزش خبری عمده این خبر یعنی «تازگی (افزایش قیمت بنزین داری اطلاعات تازه درباره قیمت جدید است) و دربرگیری (تأثیر قیمت بنزین بر یک جمع گسترده)» روزنامه‌نگار را وادار به این انتخاب می‌کند.

فضای سیاسی ایران و روزنامه‌نگاری

یکی دیگر از اشکالاتی که بر «بی‌طرفی در روزنامه‌نگاری» وارد می‌شود، فضای کنونی ایران است. منتقدان می‌گویند که به دلیل درگیر بودن جنبش دموکراسی‌خواهی با حکومت و «سرکوب»هایی که پس از انتخابات رخ داده، الان هنگام مناسبی برای «بی‌طرف» بودن نیست.

پایبندی به اصول روزنامه‌نگاری استاندارد و حرفه‌ای، در فضای عادی و گل و بلبل که دشوار نیست بلکه همه در فضای گل و بلبل می‌خواهند حرفه‌ای‌ترین باشند اما دشواری آن‌جاست که در شرایط غیرعادی بتوان به اصول حرفه‌ای پایبندی نشان داد.

فوتبال ایران و اروپا تفاوت‌های عمده‌ای از نظر حرفه‌ای‌گری دارند. «در ایران باشگاه‌های توانمند و خصوصی که در فوتبال سرمایه‌گذاری مداوم بکنند، وجود ندارد، در ایران، دولت با روش‌های مختلف در فوتبال دخالت می‌کند، در ایران روسای برخی از باشگاه‌ها، نظامیان هستند، در ایران حق پخش تلویزیونی به تیم‌های فوتبال پرداخت نمی‌شود، در ایران زمین‌های مناسب، استادیوم‌های استاندارد و امکانات لازم برای توسعه فوتبال وجود ندارد»؛ اما با وجود همه این مسائل و مشکلات، بازیکنان فوتبال ایران دغدغه حرفه‌ای شدن دارند و هیچ‌گاه نمی‌گویند که چون این مشکلات وجود دارد، پس فعلاً تلاش برای حرفه‌ای شدن را تعطیل می‌کنیم.

هر حرفه و شغلی، اصول ویژه خود را دارد که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت. یک تیم فوتبال ایرانی در میدان‌های بین‌المللی نمی‌تواند بگوید ما چون امکانات در اختیار نداشته‌ایم، پس فقط یک نیمه، بازی می‌کنیم و یا به «سبک و روش ایرانی» فوتبال بازی می‌کنیم..

روزنامه‌نگاری هم اصولی دارد که روزنامه‌نگار باید تلاش کند تا خود را به استانداردهای آن نزدیک کند نه آنکه با فهرست‌کردن هزار و یک دلیل، هم دور شدنش را از اصول این حرفه توجیه کند وهم بر پایه این «توجیه»، روز‌به‌روز فاصله‌اش را با استانداردها و اصول حرفه‌ای روزنامه‌نگاری بیش‌تر کند.

اگر یک روزنامه‌نگار، فضای سیاسی کنونی ایران را «توجیهی» برای نقض پی‌درپی اصول حرفه‌اش قرار داده و به آن «افتخار» می‌کند و عمل‌اش را سبب «محبوب‌ ماندنش» می‌داند، بهتر است با شهامت بپذیرد که لباس «روزنامه‌نگاری» را به کناری نهاده و لباس «تبلیغات‌چی بودن» را بر تن کرده است.

بابا اکبر

2010-10-02T08:50:00.015+03:30

پدر عزیزم، رفتنت چنان داغی بر دلم گذاشته که هر روز آتشم می زند. افسوس می خورم که وقتی شناختمت که دیگر خیلی دیر شده بود.

دلم برای صبوری ات، برای خنده هایت، برای «دوچرخه سواری ات»، برای «بیل به دست گرفتن ات» و به صحرا رفتن ات تنگ شده.

باباجون، یادش بخیر روزهایی که منو با خودت به صحرا می بردی و من هم بعضی وقتها از زیر کار کردن و بیل زدن در می رفتم.

بعدازظهر جمعه دهم مهر ١٣٨٨، روزی را که از دردها راحت شدی و به آسایش ابدی رسیدی، هیچگاه فراموش نمی کنم.

می دانم که رفتن برای تو آسایش بود اما چه کنم که دلم برات یه ذره شده. باباجون یک سال است که در تنهایی صدات می کنم.

بازداشت رئیس شورای سیاستگذاری ائمه جمعه فارس

2010-09-21T12:10:00.008+04:30

محمدباقر ولدان در دفتر کارش

سخنان آقای ولدان(مهر1388) در انتقاد از آیت‌الله دستغیب و آیت‌الله صانعی در روزنامه محلی «سبحان» چاپ شیراز

محمدباقر ولدان، رئیس شورای سیاستگذاری ائمه جمعه استان فارس، روز شنبه 27 شهریور 89 با حکم دادستان ویژه روحانیت شیراز بازداشت شده است.

دلیل بازداشت او، «هدایت حمله به مسجد قبا» اعلام شده است.

مسجد قبا در تاریخ 12 شهریور امسال مورد حمله مخالفان آیت‌ الله دستغیب قرار گرفت. سلسله سخنرانی های آیت الله دستغیب در ماه رمضان که در مسجد قبا (آتشی ها) و در انتقاد به سیاست های کنونی حکومت ایران انجام شد، خشم حامیان دولت را در پی داشت.

ولدان که از منتقدان آیت‌ الله علی محمد دستغیب، مرجع تقلید ساکن شیراز است؛ سال گذشته نیز گفته بود «شاید دستغیب دچار اختلال روحی و روانی شده باشد.»

تحلیل خبر:

برای بسیاری این پرسش مطرح می شود که چگونه یک روحانی منسوب به حکومت بازداشت شده است؟

شورای سیاستگذاری ائمه جمعه از جمله نهادهایی است که رئیس آن را رهبر ایران منصوب می کند و روسای سازمان های استانی آن نیز توسط رئیس شورای سیاستگذاری سراسر کشور انتخاب می شوند. حال چگونه یک فرد منسوب به حکومت و از منتقدان مخالفان دولت بازداشت شده است؟

یکم- خبرهای تایید نشده حاکی از آن است که پس از حمله 12 شهریور به مسجد قبا، فیلم این حمله به دفتر رهبر ایران رسیده است. فیلم این حمله سبب شده که رهبر ایران خواهان برخورد با حمله کنندگان به مسجد قبا شود.

این تحلیل چندان دور از ذهن نیست. چون اساسا برخورد با یک مقام بلندپایه در این سطح که به حکومت منتسب است به سادگی امکان پذیر نیست و قاعدتا باید دستور از سطح بالاتری خارج از استان فارس صادر شده باشد.

دوم- پس از اینکه روح الله احمدزاده که اصالتا کرمانی است، به عنوان استاندار فارس معرفی شد؛ برخی از اصولگرایان با او و همچنین حسین قاسمی، فرماندار شیراز اختلاف جدی پیدا کردند.

در جریان اتفاقات مسجد قبا نیز احمدزاده و قاسمی با حمله به این مسجد مخالفت کردند. در سوی مقابل این دو مقام اجرایی، محمدباقر ولدان و ابوالقاسم علیزاده، نماینده ولی فقیه در سپاه فارس قرار داشتند که از موافقان بستن مسجد قبا بودند.

علیزاده حتی در جریان حمله به مسجد قبا(12شهریور) به شدت از حسین قاسمی، فرماندار شیراز انتقاد کرد.

اختلافات گسترده اصولگرایان سنتی شیراز با مقامات اجرایی در این شهر، سبب شده که مخالفان آیت الله دستغیب نتوانند به خواسته خود که تعطیل کردن مسجد قبا است، برسند. این اختلافات کار را برای برخورد با طیف ولدان راحت تر کرده است.

+ در همین زمینه: صبح امید ، کیهان

+ پی نوشت: در همین حال خبرها حاکی از آن است که برخی از شاگردان و هواداران آیت الله دستغیب نیز بازداشت شده اند.

جهنم

2010-09-08T12:59:00.001+04:30

دل و دماغی نمانده. در حال گذراندن روزگار در جهنم هستم.

کنایه های سریال نون و ریحون به وضعیت زندانیان سیاسی

2010-08-16T22:12:00.001+04:30

سریال «نون و ریحون» به کارگردانی فرزاد موتمن که ساعت 11 شب از شبکه تهران پخش می‌شود در قسمت چهارم کنایه هایی درباره زندانیان سیاسی و بازجویی ها داشت.

بخشی از این سریال:

پسر عاشق خطاب به دختر زندانی:‌ چرا هر کی میره زندان، عابد و زاهد میشه؟

دختر زندانی: اینجا فرصتی است که آدم در خلوت خودش با خودش مواجه شود. البته با عزیزان بازجو هم جلسات مباحثه و گفت وگوی خیلی دوستانه ای داشتم که به فهمیدن مشکلاتم کمک کرد.

پسر عاشق:‌لاغر شدی...

دختر زندانی: رژیم گرفتم. البته گویا این طور که شنیده ام دکتر کیمیاگر عصرها میاد به وعده های غذایی اینجا سرکشی می کنه و غذاهای پرچرب با کالری بالا رو از وعده های غذایی مون حذف کرده. اگه بهت بگم اینجا شیشه نوشابه ای ندیدم که توش نوشابه باشه، دروغ نگفتم. کاملا حواسشون هست. اینجا نوشابه قدغنه. دوغ میدن

دانلود بخشی از این سریال

سکينه محمدی و اشتباه گاردين

2010-08-12T23:06:00.000+04:30

سکینه محمدی زنی است که که این روزها درباره او زیاد خبر منتشر می‌شود. شامگاه چهارشنبه 20 مرداد89 نیز او در تلویزیون دولتی ایران ظاهر شد و به مشارکت در قتل همسرش اعتراف کرد.

اکنون با پخش این اعترافات نگرانی‌ها درباره این زن افزایش یافته است.

همه می‌گویند که چه باید کرد. رسانه‌ها نیز در این مدت به طور گسترده خبرهای مربوط به سکینه محمدی را پوشش داده‌اند.

روزنامه بریتانیایی گاردین، شنبه ۷ اوت (۱۶ مرداد89) مصاحبه‌ای را منتشر کرد که در آن خانم محمدی گفته: «مقامات ایرانی درباره جرم او دروغ می گویند و می خواهند او را مخفیانه اعدام کنند.»

این روزنامه با انتشار این مصاحبه مرتکب دو اشتباه شده است:

اول- مخاطب با خواندن این مصاحبه با این پرسش روبرو می‌شود که این مصاحبه (هر چند با واسطه) چگونه با خانم سکینه محمدی انجام شده است. احتمال دارد این مصاحبه واقعی باشد اما این وظیفه رسانه است که به مخاطب اطمینان دهد که آنچه را می‌نویسد، صحت دارد. با این حال در مصاحبه‌ای که گاردین منتشر کرده، هیچ اطمینانی برای «صحت داشتن» آن به مخاطب داده نشده و به نظر می‌رسد برای انتشار این مصاحبه، اصل «فضای اجتماعی» بوده و نه «مخاطب».

مخالفان اعدام و مدافعان حقوق بشر شاید بگویند که جان یک انسان در خطر است و اکنون چه هنگامی است برای این انتقادات. اما رسانه‌ها قرار نیست که اعتبار خود را با انتشار خبرهای تایید نشده به خطر اندازند. جوهر اصلی روزنامه‌نگاری، اصل تایید صحت خبر است.

اما برای گاردین در انتشار این مصاحبه، بیش‌تر فضای اجتماعی مهم بوده تا خبررسانی مبتنی بر «دقت و بی‌طرفی».

یکی از اصول روزنامه نگاری اصل وفاداری به شهروندان است. گاردین می‌توانست نظرات این شهروند ایرانی را منتشر کند اما اطیمنان دهد که مصاحبه واقعی است تا هم مخاطب در اعتبار آن تردید نکند و هم راه برای «جعلی دانستن» آن بسته شود.

دوم- مساله تنها صحت داشتن مصاحبه نیست. آیا می‌توان هر مصاحبه‌ای را منتشر کرد؟ مصاحبه‌کننده فقط باید به فکر انتشار مصاحبه باشد و یا امنیت مصاحبه‌شونده هم مهم است؟

نمی‌توان به شهروندان وفادار بود اما جان آن‌ها را به خطر انداخت.

اگر حتی بپذیریم که این مصاحبه واقعی و معتبر است باز هم با یک پرسش دیگر روبرو هستیم. آیا انتشار این مصاحبه امنیت خانم محمدی را به خطر نیانداخته است؟

سردبیران گاردین باید از خود می‌پرسیدند که آیا انتشار این مصاحبه ، امنیت خانم محمدی را به خطر نمی‌اندازد.

به نظر می‌رسد که پس از انتشار این مصاحبه در روزنامه گاردین و بازانتشار آن در رسانه‌های دیگر، وضعیت سکینه محمدی پیچیده‌تر شده است. نمونه‌ای که می‌توان مثال زد پخش اعترافات خانم محمدی از تلویزیون ایران است. این فیلم به مخاطب می‌گوید که خانم محمدی مستحق مجازات است.

به طور آشکاری به نظر می‌رسد که انتشار مصاحبه در گاردین نه تنها هیچ کمکی به خانم محمدی نکرده بلکه جان این زن را با خطر بیشتری روبرو کرده است.

آیا گاردین راهی برای جبران اشتباهاتش دارد؟ برخی اشتباهات رسانه‌ای ممکن است به قیمت جان یک انسان تمام شود. اقدام گاردین نیز دقیقا جان یک انسان را با خطر بیشتری مواجه کرده است. سردبیران گاردین چه می توانند بکنند، شاید هیچ.

نکته گفته نشده درباره سخنان یک مقام امنیتی

2010-08-08T19:07:00.001+04:30

امروز هفت عضو جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب با ارسال نامه‌ای به آیت‌الله صادق لاریجانی با استناد به یک فایل صوتی از فردی به نام سردار مشفق و افراد دیگری که «گروه نظامی و اطلاعاتی» نامیده شده‌اند، شکایت کرده‌اند.

نکته مهمی درباره این فایل صوتی وجود دارد که تا کنون به آن پرداخته نشده است.

به گفته وب‌سایت‌های نزدیک به مخالفان دولت، سخنرانی این مقام امنیتی در مشهد آبان ۱۳۸۸ انجام شده است.

فایل صوتی این سخنرانی نیز بین تاریخ های ۲۸ خرداد ۱۳۸۹ تا اوایل تیرماه ۱۳۸۹ به طور گسترده منتشر شد.

میرحسین موسوی هم ۲۲ تیرماه ۸۹ گفته که «اخیرا متن سخنرانی یکی از مقامات امنیتی به طور گسترده در سطح جامعه توزیع شده است»

سایت تحول سبز نیز ۱۴ تیرماه متن کامل این سخنرانی را منتشر کرد.

اما نکته دیده نشده:

پیش از انتشار فایل صوتی این سخنرانی، متن آن ۲۲ خرداد۸۹ در ویژه‌نامه «پتک جمهوریت» روزنامه جوان منتشر شده است. یعنی ابتدا روزنامه جوان بخش زیادی از متن این سخنرانی را منتشر کرده و پس از یک هفته فایل صوتی توزیع شده است.

آیا برای انتشار متن این سخنرانی در روزنامه جوان و سپس توزیع فایل صوتی، عمدی در کار بوده است؟

دوری از تضاد منافع

2010-08-07T10:16:00.001+04:30

دوری از «تضاد منافع» یکی از اصولی است که توسط خبرنگاران باید رعایت شود. در ایران اما عمدتا خبرنگاران با منابع خبری و همچنین سیاست‌مداران که منافعی بر خلاف منافع رسانه ها دارند، ارتباط دوستانه و نزدیکی برقرار می‌کنند.

بر پایه همین رفتار است که این حرفه در نگاه مخاطبان ایرانی به معنای « شهرت و نزدیکی با سیاست‌مداران» تلقی می‌شود.

رعايت‌نکردن فاصله با سياست‌مداران علاوه بر آسيب‌زدن به کار حرفه‌ای روزنامه‌نگار، می‌تواند حرفه روزنامه‌نگاری را نيز سياست‌زده و آينده‌اش را تباه کند.

خبرنگار و روزنامه نگار با فعال سياسی و اکتيويست تفاوت دارد. نمی‌توان اکتيويست بود اما کار روزنامه‌نگاری را هم به صورت حرفه‌ای انجام داد.

اکتيويست بودن خبرنگار و رعايت نکردن فاصله با سياست‌مداران و احزاب سياسی علاوه بر آن‌که به بی‌طرفی او نزد مخاطبان آسيب می‌زند، سبب می‌شود که در هنگام انجام وظيفه خبرنگاری به جای آن‌که ماجرا را روايت کند خود را به بخشی از آن مبدل سازد.

روزنامه‌نگاران بايد از موضوعاتی که پوشش می‌دهند، فاصله بگيرند. هنگامی که يک روزنامه‌نگار خود را شيفته سياست‌مداران نشان می‌دهد، چگونه می‌تواند وظيفه حرفه‌ای‌اش را انجام دهد؟

روزنامه‌نگاران بايد به شهروندان وفادار باشند و نه به سياست مداران. روزنامه‌نگار ناظر مستقل قدرت است و نه شيفته و تاييد کننده آن.

امروز برنامه نوبت شما در بی‌بی‌سی فارسی درباره روز خبرنگار است. یکی از کامنت‌هایی که در صفحه نوبت شما گذاشته شده، توجهم را جلب کرد. کاربری نوشته «خبرنگاری یعنی ایستادن در برابر زور و زورگو».

در صورتی که خبرنگاری این نیست. ایستادن در برابر «زور و سیاسیون» کار خبرنگار نیست. این کارها را عمدتا فعالان سیاسی انجام می‌دهند. خبرنگار فقط می‌تواند این ماجرا را به عنوان یک سوژه خبری انتخاب کند و آن را پوشش دهد. یعنی خبرنگار روایت‌کننده ماجراست و نه بخشی از ماجرا.خبرنگار با فعال سياسی تفاوت دارد. کسی که خبرنگاری را انتخاب کرد، نمی‌تواند اصول آن را ناديده بگيرد.
يک مثال ساده شايد اين بحث را روشن‌تر کند. بارها در شيراز، جايی که من کار خبری انجام می‌دهم پيش آمده است که خبرنگاران روزنامه‌های محلی به دليل رعايت نکردن فاصله با منابع خبری و دوستی با آن‌ها، چشم بر روی پوشش خبرها بسته‌اند و به جای آن‌که به شهروندان وفادار باشند خود را مقيد کرده‌اند که به مسئولان وفادار بمانند و از پوشش دادن خبرهايی که باعث رنجش آن‌ها می‌شود، خودداری می‌کنند.

اعتبار يک روزنامه‌نگار در توانايی او برای رعايت «انصاف، بی‌طرفی و دقت» در حرفه‌اش است و نه در وفاداری به شخص يا احزاب خاص. خبرنگار بايد از «تضاد منافع» دوری کند. دوری نکردن از «تضاد منافع» و نزديکی با کسانی که منافعی بر خلاف رسانه دارند، به دور از اخلاق روزنامه‌نگاری است.

عکس یادگاری خبرنگاران در شیراز

2010-08-06T12:58:00.007+04:30

بعدازظهر پنج‌شنبه 14مرداد89، جمعی از روزنامه نگاران و خبرنگاران به مناسبت 17 مرداد، روز خبرنگار در دروازه قرآن شیراز برای گرفتن عکس یادگاری تجمع کردند.

خبرنگاران حاضر در این تجمع اسامی خبرنگارانی را هم که نتوانسته بودند خود را به دروازه قرآن برسانند، در دست داشتند.

در این تجمع بیش از 30 خبرنگار شیرازی حضور داشتند.

ایران، آزادترین کشور دنیا

2010-08-06T07:16:00.000+04:30

محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران می‌گوید که ایران «آزاد‌ترین» کشور دنیاست اما در آزادترین کشور دنیا، روزنامه‌ها بیش از یک قرن است که با «محدودیت، اعمال سانسور و جلوگیری از انتشار» روبرو هستند.

در یک‌سال گذشته و پس از انتخابات بحث‌برانگیز ریاست‌جمهوری 22 خرداد88، سانسور و توقیف روزنامه‌ها با شدت بیشتری از سوی دولت اعمال شد. ده‌ها روزنامه و هفته‌نامه توقیف شدند. آمار بازداشت روزنامه‌نگاران و خبرنگاران ایرانی نیز در این یک‌‌سال آن‌قدر بالا بود که عنوان «بزرگ‌ترین زندان خاورمیانه برای روزنامه نگاران» از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز به ایران تعلق گرفت. ایران تا پیش از از آزاد کردن تعدادی از 170 روزنامه‌نگاری که در یک‌سال گذشته بازداشت شده بودند، بزرگترین زندان روزنامه نگاران در جهان بود.«کمیته حمایت از روزنامه‌نگاران» نیز دوم مرداد 89 با انتشار گزارشی اعلام کرد که دست‌کم ٣٧ روزنامه‌نگار در ایران در زندان هستند.

در آزادترین کشور دنیا، عبدالرضا تاجیک روزنامه‌نگار زندانی گفته است که در زندان و در حضور معاون دادستان و بازپرس شعبه اول دادسرای تهران، «هتک حرمت» شده است. هنوز کسی نمی‌داند که دقیقا چه اتفاقی برای این روزنامه‌نگار زندانی افتاده اما محمد شریف، وکیل این روزنامه‌نگار در این باره گفته است که اصطلاح «هتک حرمت» در پرونده‌های قضایی می‌تواند «آزار جسمی و جنسی» معنا شود.

در آزادترین کشور دنیا، روزنامه‌نگاران احساس امنیت نمی‌کنند و بر همین اساس به گفته سازمان گزارشگران بدون مرز پس از انتخابات بیش از 50 روزنامه‌نگار از ایران خارج شدند.

این انجمن‌ بین‌المللی که در زمینه دفاع از آزادی مطبوعات فعالیت می کند، می‌گوید: « از تاریخ ٢٢ خرداد بیش از ٥٠ نفر از حرفه‌کاران رسانه‌ها از کشور خارج شده‌اند. گزارشگران بدون مرز، هر روز درخواست تازه‌ای برای همیاری با روزنامه‌نگارانی که از وحشت زندان و شکنجه مجبور به ترک کشور خود شده‌اند، دریافت می‌کند. این موج خروج از کشور از سال ١٣٥٧ بی سابقه است.»

در آزادترین کشور دنیا، ژیلا بنی‌یعقوب، روزنامه‌نگار از سوی دادگاهی به 30 سال محرومیت از حرفه روزنامه‌نگاری محکوم شده است.

در آزادترین کشور دنیا، احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگاری که همکارانش او را «شرف اهل قلم» می‌خوانند به محرومیت همیشگی از فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی محکوم شده است.

مهدیه محمدی، همسر این روزنامه نگار زندانی به روزآنلاین گفته که «زیدآبادی ۱۷ روز در سلول انفرادی در حال اعتصاب غذا بوده و ۱۸ روز دیگر هم بدون اعتصاب غذا در همان اتاق، بدون هیچ تماس و ارتباطی نگه داشته شد... در این مدت هیچ کسی سراغ او نمی‌رفته و غیر از روزی که پزشک بالای سرش رفته و او را متقاعد به شکستن اعتصاب غذا کرده، هیچ احدی را در این 35 روز ندیده بود و فکر می‌کرده که همه آزاد شده‌اند. زیدآبادی بعد از 35 روز قرار گرفتن در این شرایط، دچار حالت جنون می‌شود و قصد خود کشی می‌کند، اما چیزی برای خودکشی پیدا نمی کند و شروع به داد زدن و فریاد کشیدن می‌کند که متوجه می‌شوند و می‌بینند که احمد دارد دیوانه می‌شود؛ بعد از آن، او را به سلول انفرادی دیگری منتقل کرده‌اند. احمد می گفت انگار توی قبر بودم.»

هفته ای نیست که از آزادترین کشور دنیا، خبرهای «محکومیت» روزنامه‌نگاران و دیگر بازداشت‌شدگان منتشر نشود.

اینجا ایران است، آزادترین کشور دنیا. چشم‌هایتان را بشویید، جور دیگر ببینید. معنای «آزادترین»، در ایران آن چیزی نیست که در فرهنگ‌های لغت می‌خوانید. «آزادترین» را دوباره باید معنا کرد.

نقشه ميدان مين را مي‌خواهيم

2010-08-06T07:14:00.000+04:30

اشاره: شمس تازه از مصاحبه با خبرنگار رويترز فارغ شده بود كه با او به گفت‌وگو نشستم. هر چند مي‌گفت كه خيلي خسته است و از همين رو خواست كه پس از استراحت 10 دقيقه‌اي گفت‌و گو را شروع كنيم و اينچنين کرديم. روزنامه نگاري و تحولات فراروي آن فضاي گفت‌وگو با ماشاالله شمس الواعظين،عضو انجمن دفاع از آزادی مطبوعات در ایران، است كه در ادامه مي‌آيد.( این مصاحبه مرداد 1385 در روزنامه محلی افسانه شیراز چاپ شده است که در آستانه 17 مرداد روز خبرنگار در ایران، مجددا منتشر می‌شود.)

براي وارد شدن به گفت وگو تعريف‌تان از روزنامه نگار و روزنامه نگاري چيست؟
"روزنامه نگار" كسي است كه از راه نوشتن، خبرنگاري و گزارش نويسي امرار معاش مي‌كند. اين تعريف استاندارد جهاني يك روزنامه نگار است.

"روزنامه نگاري" هم شغل و حرفه‌اي است كه منعكس كننده مجموعه جغرافياي فرهنگي و سياسي و اجتماعي و ديني يك جامعه خطاب به حكومت و از آن سو به آن بخش‌هايي از جامعه است كه منتظر شنيدن اخبار هستند. به عبارت ديگر روزنامه نگاري اشباع كننده ذهن جست‌وجوگر افكار عمومي براي فهم بيشتر از وقايع پيرامون و جهان امروز است.

آيا در ايران هم مي‌توان به روزنامه نگاري به عنوان يك حرفه نگاه كرد؟
بله در ايران هم به صورت يك حرفه است ولي اين حرفه مورد تعرض حكومت قرار گرفته و هنوز متاسفانه در هيچ كجا به رسميت شناخته نشده است.

وضعيت روزنامه نگاري كنوني ايران را نسبت به گذشته و البته نسبت به استانداردهاي جهاني چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟
ژورناليسم ايران به طور بالقوه قدرت برابري و رقابت با استانداردهاي جهاني ژورناليسم را دارد اما به صورت بالفعل به سبب محدوديت‌هايي كه با آنها مواجه است قادر به برابري و رقابت با استانداردهاي جهاني نيست. روزنامه نگاري ايران طي يكصد سال اخير شاهد 4 دوره شكوفايي كوتاه مدت و همزمان با آن شاهد بحران‌هاي طولاني مدت بوده است. دوره‌هاي شكوفايي كوتاه مدت شامل دوره بعد از انقلاب مشروطه تا روي كار آمدن رضاخان، شهريور 1320 و در زماني كه رضاخان بركنار مي‌شود و محمدرضا پهلوي قدرت را در دست مي‌گيرد تا سال 1332 ما شاهد شكوفايي هستيم و اين تا سال 1357 ادامه دارد. در سال‌هاي 57 تا 60 ما سه سال شاهد شكوفايي مطبوعات ايران بوديم. در چهارمين دوره نيز از دوم خرداد 76 تا ارديبهشت 79 شكوفه‌هاي آزادي و نسيم دموكراسي و آزادي مطبوعات را شاهد بوديم. اين دوره اگر چه كوتاه مدت است ولي مطبوعات ايران را به يك سطح قابل قبولي از ژورناليسم علمي و حرفه‌اي سوق داد و به سمت برابر كردن آن با استانداردهاي جهاني برد. لازم است يادآور شوم كه دوره آزادي مطبوعات همواره با بحران‌هاي سياسي همراه بوده است. يعني همزمان با بحران سياسي ما شاهد دوره‌هاي شكوفايي مطبوعات ايران بوده‌ايم ولي در حوزه سياسي شاهد بحران بوده‌ايم. برعكس هرگاه حوزه سياسي شاهد ثبات، آرامش و استقلال سياسي بوده است مطبوعات دچار محدوديت، ركود، توقيف و به زندان افتادن روزنامه نگاران بوده‌اند.

اين، رابطه معكوس بين معرفت و قدرت را نشان مي‌دهد. هرگاه قدرت در بحران به سر مي‌برده، معرفت، آگاهي بخشي، دموكراسي و آزادي مطبوعات قوي بوده و هرگاه حوزه سياسي شاهد ثبات بوده، توانسته است با استفاده از ثباتش براي سركوب و محدود كردن مطبوعات تازيانه‌اي فراهم كند. اين 4 دوره و روزنامه نگاري كنوني ايران، ثبات سياسي حوزه قدرت سياسي و بحران رسانه‌اي حوزه مطبوعات را به نمايش مي‌گذارد.

روزنامه نگاري ايران براي رهايي از اين وضعيت نيازمند چگونه تحولي است؟
ما آنچه را كه تحول در مطبوعات مي‌دانيم برابر كردن مطبوعات و رسانه‌هاي ملي ايران با نيازها و مقتضيات زمانه و استانداردهاي بين المللي است. من هميشه اشاره كرده‌ام كه كار مطبوعاتي در ايران مثل حركت در ميدان مين است كه نقشه اين ميدان مين در اختيار مطبوعات و روزنامه نگاران نيست بلكه در اختيار مين گذاران يعني حكومت‌ها است. ما مايليم نقشه ميدان مين را در اختيار داشته باشيم تا برابر با آن حركت كنيم. من به دليل تجربه‌ام و به علت زندگي و كار كردن در كشورهاي مختلف در عرصه ژورناليسم مي‌دانم كه دموكراسي در همه جاي دنيا يك ميدان مين است. تفاوت بين دموكراسي در غرب و دموكراسي در كشورهايي مثل ايران، تفاوت بين داشتن نقشه ميدان مين و نداشتن آن است. يعني در غرب افكار عمومي و روزنامه نگاران نقشه ميدان مين را در اختيار دارند و مي‌دانند كجا مين‌گذاري شده است و خطوط قرمز كجاست و آنها را رعايت مي‌كنند ولي در كشوري نظير ايران نقشه اين ميدان مين در اختيار حكومت‌هاست. بنابراين اين تحول يك تحول كيفي است. حكومت بايد به اين نتيجه برسد كه نقشه ميدان مين را در اختيار روزنامه نگاران بگذارد تا آنها بتوانند با فهمي كه از نيازها و مقتضيات مربوط به منافع ملي پيدا مي‌كنند هم شكاف ميان خود و نخبگان را بين حكومت‌ها كاهش دهند و هم بتوانند از حواشي نسبي ايمن ساز آزادي مطبوعات برخوردار شوند.

انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران در فراهم آوردن بستر اين تحولات تا چه ميزان توانسته گام بردارد؟
انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران را بايد در محدوده آيين نامه ها و اساسنامه‌هاي خودش ارزيابي كرد. اگر انجمن را در محدوده اساسنامه‌اش ارزيابي كنيم در كارش موفق بوده است. با وجود اينكه انجمن نهاد نوپايي است ولي موفق شده است اولاً تعداد اعضا را گسترش دهد، دوم استانداردهاي حرفه‌اي را مطرح سازد ، سوم از آزادي مطبوعات و خانواده‌هاي زندانيان مطبوعاتي هنگام طرح دعاوي دفاع و حمايت كند، چهارم دانشكده خبر و بخش آموزشي انجمن و بخش‌هاي مربوط به پيمان‌هاي كار دسته جمعي و گردش آزاد اطلاعات را تقويت كند. انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران در ارتباط با وظايف خود گام‌هاي موثري برداشته است ولي در برابر حجم نيازها هنوز با كمبودهاي زيادي مواجه است.

مشكل زماني تشديد مي‌شود كه حكومت به اتحاديه روزنامه نگاران ايران به مثابه يك رقيب نگاه مي‌كند. حكومت گمان مي‌كند انجمن جزو اتحاديه‌ها يا نهادهاي رقيب است كه بايد ضعيف يا از صحنه حذف شود و نمي‌داند كه نهادهايي از اين قبيل سپرهاي اجتماعي هستند كه از يك سو روزنامه نگاران يا تشكل‌هاي اجتماعي را در دل خود پرورش مي‌دهند و ارزش‌ها، منافع صنفي، منافع حرفه‌اي و حقوق‌شان را تضمين مي‌كنند و با مصونيت بخشي، آنها را در برابر تعرض و زياده‌خواهي‌هاي دولت حفظ مي‌كنند. از آن سو هنگام طرح مسايل، قضايا، ناهنجاري‌ها و تنش‌ها مي‌توانند به نفع حكومت وارد عمل شوند و جنبش‌هاي كارگري و روشنفكري را مهار و كنترل نمايند و راه تعامل با حكومت‌ها را دنبال كنند و با حكومت طرف گفت‌وگو شوند نه اينكه حكومت به تنهايي بخواهد همه كارها را انجام دهد و همه جا را رسمي كند.

انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران انجمني است كه موفق شده حدود 3600 روزنامه نگار را به عضويت درآورد و آنها را تحت پوشش قرار دهد. انجمن صنفي مي‌تواند در جهت نظام جامع رسانه‌اي كشور حركت كند. انجمن مي‌تواند پيمان‌هاي دسته جمعي كار و پيمان اخلاق حرفه‌اي روزنامه نگاري را تدوين و تقويت كند و آن را در اختيار افكار عمومي و روزنامه نگاران قرار دهد و بسياري از كارها و وظايف دولت را بر دوش بكشد. در نتيجه آنچه كه بر دوش دولت سنگيني مي‌كند مي‌تواند در اختيار اتحاديه‌ها و انجمن‌هاي صنفي مثل انجمن صنفي روزنامه نگاران ايران قرار بگيرد و دولت ناظر فعاليت‌هاي عام و كلي كشور باشد و نه اينكه در هر صغيره و كبيره مسايل كشور دخالت كند و در نتيجه خودش را با بار سنگين و پيامدها و مخاطرات آن مواجه سازد.

تا چه اندازه به فراهم شدن شرايطي كه از درون آن روزنامه نگاري حرفه‌اي بيرون آيد، اميدوار هستيد؟
من خوش بين هستم. طي 10 سال اخير بيشترين محدودسازي آزادي بيان و گردش آزاد اطلاعات به كار گرفته شده است اما چه نتايجي داشته است؟ در عمل نتيجه‌اش اين شده است كه مثلاً به جاي حذف 100 روزنامه، هزار وبلاگ در فراسوي مرزها راه افتاده است. به جاي يك شبكه تلويزيوني مخالف و منتقد، صدها كانال تلويزيوني اپوزيسيون كه هيچ مرز حرفه‌اي و اخلاقي در عمل خود نمي‌شناسد، به راه افتاده است.
صدها روزنامه نگار كه سرمايه‌هاي ملي هستند تن به مهاجرت به خارج از كشور داده‌اند و در كشور نيز صدها روزنامه نگار تن به تغيير شغل داده‌اند. هزاران روزنامه نگاري كه هم اكنون نيز فعال هستند به ناگزير تن به سانسور رسمي و خودسانسوري داده‌اند. اين نتيجه اينگونه اعمال را نشان مي‌دهد. اگر به جاي اين اقدامات، دولت با تسامح و تساهل دوره گذار و شوك ناشي از آن را تحمل مي‌كرد و چالش‌ها و رويارويي هاي اجتماعي را كه در هر جامعه وجود دارد به رويارويي‌هاي سازنده تبديل مي‌ساخت و مرزهاي آن را به مرزهاي عرفي اخلاق و ميراث دين دارانه مردم واگذار مي‌كرد؛ نتايج‌اش از وضعيت كنوني خيلي بهتر و مثبت‌تر بود. چرا اين حرف را مي‌زنم؟ براي اينكه در هر حال نه راديكاليسم در اين كشور مي‌توانست موفق شود و نه ادبيات ستايش گرايانه نتيجه مي‌داد. اگر چنين شده بود جامعه به تعادل مي‌رسيد. دولت هرگاه در حهت كنترل و مهار تحولات اجتماعي دست به عملي زده، جامعه و بدنه اجتماعي نتايج معكوس نشان داده و سپر خودش را در برابر دولتي‌ها گسترانده و مقاومت‌هايي كرده است.

يعني به دليل وجود اين شرايط، روزنامه نگاري مدرن گسترش يافته است؟
بله، كاملاً. روزنامه نگاري مدرن روزنامه نگاري مسوول است، ژورناليسمي است كه به ارزش‌هاي واحد بشري و به اخلاق حرفه‌اي احترام مي‌گذارد. روزنامه نگاري مدرن به پيمان‌هاي دسته جمعي و به اخلاق مطبوعاتي و به ارزش‌هاي واحد بشري نظير حقوق بشر، حقوق مساوي زنان و مردان، مبارزه با جنگ‌هاي ويرانگر، حفظ و احترام به آداب، سنت‌ها و آيين‌هاي فرهنگي و قومي ملت‌ها، حفظ و احترام به حقوق سالمندان و كودكان، مبارزه با خشونت، مبارزه با خشونت عليه زنان، مبارزه با به كارگيري كودكان در زير سن 16 سال در صنايع و كارخانجات و مزارع پايبند است. روزنامه نگاري مدرن هم اكنون به اين مسايل مي‌پردازد و در برابر آنها تعهد دارد و مسوول است و در قبالش پاسخگو است. شايد به همين دليل باشد كه روزنامه نگاري مدرن امروز به عنوان چرخ چهارم دموكراسي تلقي مي‌شود. هم اكنون جامعه ايران به دليل نبودن اين چرخ چهارم، سه چرخه حركت مي‌كند و ارابه در حال لنگيدن است به گونه‌اي كه هيچ باري بر روي آن نمي‌توانيد بگذاريد چون دچار عدم تعادل است و چرخ چهارم دموكراسي يعني نظارت افكار عمومي بر عملكردها و رويكردهاي حكومت ضعيف شده است. در نتيجه به نظر من اين ارابه يا به مقصد نمي‌رسد يا دير خواهد رسيد و يا با تلفات و صنايعات بسيار سنگين به مقصد مي‌رسد.

جناب شمس با نقش هايي که براي رسانه هاي مکتوب قايل هستيد، با رشد رسانه‌هاي آنلاين آيا صفحات كاغذي به تاريخ نخواهند پيوست؟
اين بحث از نيمه دوم قرن پيشين يعني از سال 1950 به بعد مطرح شد يعني هنگام تولد تلويزيون به مثابه يك رسانه تصويري كه به سرعت مي‌تواند اخبار را منتقل كند. همين بحث در مورد newspaperها يعني كاغذ اخبار (اگر ترجمه‌اش را اينگونه انجام دهيم) مطرح شد و گمان مي‌رفت كه رو به انقراض خواهند رفت ولي بسياري از روزنامه‌هاي معتبر جهان خلاف اين قاعده را نشان دادند. تلويزين فاقد عنصر حفظ كلمه در حافظه مردم و فاقد عنصر لمس يك خبر و گزارش و آرشيو نمودن آن است. تلويزيون در جاي خودش موقعيت بسيار مهمي دارد ولي بسياري جاها در برابر رسانه‌هاي مكتوب ناتوان است. يوميوري ژاپن هم اكنون 13 ميليون تيراژ در روز منتشر مي‌كند. اين نشانه‌اي است كه تلويزيون‌ها و حتا شبكه‌هاي خصوصي نتوانسته‌اند با رسانه‌هاي مكتوب مبارزه كنند. ما بايد مشكل را در جاي ديگري جست‌وجو كنيم. مي‌دانم كه تيراژ مطبوعات در ايران با بحران مواجه است ولي دليلش به معرفت پيشين مردم از وجود سانسور در اين كشور بر مي‌گردد. اگر ما مي‌توانستيم فرهنگ و ادبيات سياسي بعد از دوره دوم خرداد را ادامه دهيم، روزنامه‌ها با اقبال شديدي روبه‌رو مي‌شدند و الان شاهد شكوفايي دوره مطبوعات و مسوول و متعهد شدن آنها در برابر منافع ملي مي‌بوديم. در نتيجه آن استدلال قانع كننده نيست كه با وجود تلويزيون و يا رسانه‌اي آنلاين، امروز رسانه‌هاي مكتوب روبه انقراض مي‌روند. هيچ چيز در اين دنيا رو به انقراض نمي‌رود بلكه شكل و محتوا عوض مي‌كند. يك دوره‌اي در قبل از از دهه پنجاه قرن پيشين، روزنامه‌ها فقط منعكس كننده واقعيت ها بودند ولي امروز رسانه‌هاي مكتوب حامل گزاره و آرمان هستند. بسياري از رسانه‌هاي غيرمكتوب، هم اكنون منعكس كننده اخبار و وقايع هستند. درست است كه استراتژي كلي بر آنها حاكم است ولي رسانه‌اي مكتوب امروز در جهت فرهنگ سازي مردم، گزاره‌سازي و تقويت بافت‌هاي فرهنگي جامعه حركت مي‌كنند. در نتيجه به نظر مي‌رسد تا اطلاع ثانوي ما بي‌نياز از رسانه‌هاي مكتوب نخواهيم بود.

نقد دیدار روزنامه‌نگاران با میرحسین موسوی

2010-08-03T23:30:00.001+04:30

جمعی از روزنامه‌نگاران با ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد ديدار کرده‌اند اما نه برای مصاحبه بلکه برای شنيدن سخنان آقای موسوی و خانم رهنورد.

روزنامه‌نگاران در اين ديدار همچنين لوح‌هايی را به آقای موسوی و خانم رهنورد اهدا کرده‌اند. آن‌ها در اين لوح‌ها، ميرحسين موسوی را «سيد» خود خطاب کرده‌ و نوشته‌اند که شانه به شانه او اميد را می‌نويسند و دست در بازوان او گره می‌زنند.

اين روزنامه‌نگاران همچنين در لوحی خطاب به خانم رهنورد نيز نوشته‌اند که «می‌خواهيم کنار تو بايستيم، تويی که ياور سيد سبز ما هستی و بگوئيم از همه تبرهايی که سوی قلم‌ها پرتاب کرده‌اند. جرم ما اين است، دل به سبزی سرزمين مادری داده‌ايم و می‌خواهيم برای بالندگی‌اش هوا را هم نثار کنيم. برای همين تو مادر ما باش. زانوهای ما خسته شده‌اند اما تو خوب می‌دانی که بايد دل‌دل بی‌قراری را روی شانه خدای آسمان و زمين پهن کنيم. مادرانه دستمان را بگير.»

ميرحسين موسوی و زهرا رهنورد برای ديدار با روزنامه‌نگاران اشتباهی انجام نداده‌اند بلکه اشتباه از سوی روزنامه‌نگاران رخ داده است. موسوی و رهنورد وظيفه ندارند که از روزنامه‌نگاران فاصله بگيرند بلکه اين روزنامه‌نگاران هستند که بايد فاصله خود را با سياست‌مداران حفظ کنند.

آيا تا‌کنون شنيده‌ايد که روزنامه‌نگاران در يک کشور اروپايی به ديدار يک رهبر سياسی بروند و اين گونه از شيفتگی خود به او سخن بگويند؟ من که نديده‌ام و نشنيده‌ام.

آيا روزنامه‌نگار می‌تواند فاصله خود را با آقای موسوی ناديده بگيرد و اين‌گونه شيفته يک رهبر سياسی شود و آن را آشکار کند؟

خبرنگار با فعال سياسی تفاوت دارد. کسی که خبرنگاری را انتخاب کرد، نمی‌تواند اصول آن را ناديده بگيرد.
يک مثال ساده شايد اين بحث را روشن‌تر کند. بارها در شيراز، جايی که من کار خبری انجام می‌دهم پيش آمده است که خبرنگاران روزنامه‌های محلی به دليل رعايت نکردن فاصله با منابع خبری و دوستی با آن‌ها، چشم بر روی پوشش خبرها بسته‌اند و به جای آن‌که به شهروندان وفادار باشند خود را مقيد کرده‌اند که به مسئولان وفادار بمانند و از پوشش دادن خبرهايی که باعث رنجش آن‌ها می‌شود، خودداری می‌کنند.

مهاجرت نخبه‌های روزنامه‌نگاری از ایران

2010-07-30T17:29:00.001+04:30

بیش از یک سال از انتخابات بحث‌برانگیز ریاست جمهوری 22 خرداد 88 گذشته و هر روز که می‌گذرد؛ عمق فاجعه بیش‌تر روشن می‌شود. فقط یک انتخابات نبود که بحث‌برانگیز شد، بلکه صدها روزنامه‌نگار سرزمین‌ام را مانند خیلی‌های دیگر آواره سایر کشورها کرد.

دفتر کوچک تلفنم را باز می‌کنم و آن را ورق می‌زنم. نام‌ها و شماره‌هایی از دوستان روزنامه‌نگارم را می‌بینم که دیگر هر چه تماس می‌گیرم آن سوی خط کسی نیست که پاسخم را بدهد.

حالا این دفتر تلفن برایم خاطره شده که با ورق زدنش به نام‌هایی بر می‌خورم که صدای‌شان در گوشم است. شماره‌ها به خاطره‌ها پیوسته‌اند و آن‌چه مانده «حسرت» است و بس.

هنگامی که محمود احمدی‌نژاد می‌گوید ایران، آزادترین کشور دنیاست، شنیدن این حرف از او که می‌گوید «فرار مغزها» نداریم، دیگر شگفت‌انگیز نیست.

چه او و چه هرکس دیگری که بخواهد بگوید ایران، فرار مغزها ندارد اما من که خود می‌دانم بخش عمده‌ای از «نخبه‌های روزنامه نگاری» کشورم، فرار را بر ماندن در سرزمینی که «مزد ‌گورکن از بهای آزادی آدمی افزون باشد» ترجیح داده‌اند.

من که خود می‌دانم کسانی که روزگاری نام و کارشان، «قوتم می‌بخشید»، حالا هزاران کیلومتر از کشورشان دوره شده اند.

حالا من مانده‌ام که چه کسی «اجاق کهنه سرد سرایم» را گرم کند؟ حالا من مانده‌ام با «دم گرم» چه کسی گرم شوم؟

مگر نمی‌گویند که پروردگار روزی‌رسان است اما من به دل و روحم چه بگویم هنگامی که «رزق روحم» مدت‌هاست قطع شده است؟

رزق روح من نام و کار روزنامه‌نگارانی بود که بوی آن بر صفحات کاغذی جاری می‌شد. حالا دیگر حتی روزنامه‌ای هم نمانده است. انگار آن‌ها که رفتند، روزنامه‌نگاری هم رفت.

چه هیجانی داشت ورق زدن روزنامه‌ها و نشریاتی که هر روز از این دکه به آن دکه دنبال‌شان می‌دویدم اما حالا که به دکه ها سر می‌زنم جای خالی خیلی‌ها را می‌بینم.

کسانی بودند که «وقت دلتنگی» دستم را به سوی‌شان دراز می‌کردم اما حالا که جای‌شان خالی است، چه کنم؟ مدت هاست که دستم را از بس دراز کرد‌ه‌ام و کسی نبوده که گرمی دستش، «جرئتم» ببخشد؛ به گوشه‌ای خزیده ام، سرد و تنها.

آژانس ایران خبر،پروپاگاندا به جای خبررسانی

2010-07-26T05:37:00.000+04:30

اشتیاق برای انتشار خبر، بدون بررسی دقیق آن سبب می‌شود که خبرها، اشتباه یا ناقص منتشر شوند.
آژانس ایران خبر از آن دست سایت‌هایی است که برای انتشار خبر به هیچ اصلی از اصول خبرنویسی و روزنامه نگاری پایبند نیست و هر اطلاعات تایید نشده‌ای را منتشر می‌کند.
این سایت کافی است اطلاعاتی جزیی از یک ماجرا به دست آورد. به جای آن‌که این اطلاعات را با منابع دیگر چک کند و یا اصول خبرنویسی را رعایت کند به سرعت و برای آن که در خبررسانی بر سکوی نخست بنشیند، اطلاعات به دست آورده را به نام خبر منتشر می‌کند.
بارها پیش آمده اطلاعاتی را که منتشر کرده، غیر واقعی بوده‌اند. تکرار این نوع خبررسانی سبب شده که این آژانس خبری به عنوان یک سایت خبری با رویکرد بزرگ‌نمایی شناخته شود.
در جریان اعتراضات پس از انتخابات بحث‌برانگیز ریاست جمهوری 22 خرداد در ایران، این آژانس خبری بارها خبرهایی را منتشر کرد که قضاوت مخاطب از آن‌ها سقوط حکومت ایران بود.
سردبیران این سایت به جای آن که خبر را بر اساس اصول حرفه‌ای خبرنویسی تنظیم کنند، به شکلی کاملا آماتور و غیرحرفه‌ای، تمایلات خود را در قالب خبر منتشر می‌کنند.
یک اصل مهم در خبررسانی وجود دارد که می‌گوید: "بهتر است که دوم شویم اما خبر را دقیق بدهیم تا اینکه اول شویم اما اشتباه کنیم."
اما در آژانس ایران خبر این اصل جایی ندارد. بلکه حتی عملکردشان می‌گوید اصلی که به آن پایبند هستند، "اول شدن" است، حال چه اشتباه کنند و چه خبرشان دقیق نباشد؛ برای‌شان اهمیتی ندارد.
اشتباه در خبررسانی و تکرار آن از یک سو و توضیح ندادن درباره اشتباهات از سوی دیگر، هزینه سنگینی برای رسانه خواهد داشت.
یک رسانه اگر بخواهد اعتبارش را حفظ کند، هیچ گاه دست به انتشار خبرهای تایید نشده و غیر دقیق نمی‌زند. مخاطب، اشتباه‌های یک رسانه را فراموش ‌نمی‌کند. تکرار پی‌درپی اشتباهات، مخاطب را به گزارش‌های بعدی رسانه حتی اگر دقیق هم باشند، بدگمان می‌کند.
"بیل کوواچ و تام روزنستیل" در کتاب عناصر روزنامه‌نگاری می‌نویسند: "جوهر اصلی روزنامه‌نگاری، اصل تایید صحت خبر است." یعنی آن‌چه روزنامه‌نگاری را از پروپاگاندا، سرگرمی، داستان یا هنر متمایز می‌کند اصل تایید صحت مطالب است. روزنامه‌نگاری بیش از هر چیز بر ارائه گزارشی دقیق از آنچه رخ داده، تاکید دارد.
انتشار گسترده خبرهای ناقص و در مواردی غیرواقعی و اصرار بر ادامه این روش در آژانس ایران‌خبر، این معنا را می‌دهد که برای سردبیران این سایت، مخاطب که مصرف کننده نهایی خبر است، اهمیتی ندارد که بخواهند نگران از دست دادنش باشند. آن‌ها به تایید مطالب و دقیق بودن‌شان نمی‌اندیشند.
در پروپاگاندا یا تبلیغات سیاسی اصل بر بزرگ‌نمایی، یک سویه نگری و ایجاد هیجان است. پروپاگاندا به جای مخاطب درباره همه چیز قضاوت می کند و به او می‌گوید که چگونه بیاندیشد.
اما در خبررسانی حرفه‌ای اصل بر گزارش کردن واقعیات و رعایت انصاف و تعادل و بی‌طرفی است. در خبررسانی حرفه ای، این مخاطب است که باید درباره خبر قضاوت کند.
آژانس ایران خبر با رویکردی که در طی این سال ها در پیش گرفته، به مانند یک پروپاگاندا عمل می‌کند و نه یک رسانه خبررسان.

سایت «کلمه» و اخلاق روزنامه‌نگاری

2010-07-20T21:35:00.001+04:30

سرقت محتوا و استفاده از خبرهای دیگر رسانه‌ها بدون ذکر منیع یکی از مسائلی است که در رسانه‌های فارسی زبان زیاد به چشم می‌خورد.

در روزنامه‌نگاری، همه خبرها باید با ذکر منبع باشد جز خبرهایی که اطلاعات آن در اختیار همگان است.

به عنوان نمونه برای اعلام نتیجه مسابقات جام جهانی فوتبال، هیچ رسانه‌ای نمی‌گوید که مثلا اسپانیا و هلند بر اساس گزارش فلان منبع به فینال جام جهانی رسیدند، چون اطلاعات این خبر را همگان دارند و به عبارت روشن در دسترس همه است.

اما عمده خبرها این‌گونه نیست و رسانه باید با ذکر منبع برای مخاطب روشن کند که منبع خبرش کجاست.

امروز سایت کلمه، خبری را با عنوان «روزنامه نگار زندانی از تبانی قاضی، رئیس صدا و سیما و وزارت اطلاعات پرده برداشت» منتشر کرد.

این خبر درباره نامه سرگشاده رضا رفیعی فروشان به آیت‌الله صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه است.

منبع اصلی این خبر، خبرگزاری رهانا است اما در خبر کلمه به منبع اشاره نشده بود.

پس از انتشار این خبر و اعلام نکردن منبع اصلی، ظاهرا سایت کلمه از سوی رهانا مورد اعتراض قرار می‌گیرد.
سردبیران سایت کلمه اما به جای اصلاح اشتباه خود و ارایه توضیح درباره آن، خبر را از روی سایت حذف می‌کنند و خبر دیگری را با عنوان « وکیل سحرخیز: او باید در دادگاه مطبوعاتی محاکمه می‌شد» به جای خبر قبلی می‌گذارند.
با این حال سردبیران سایت کلمه فراموش کرده‌اند که کامنت‌های خبر قبلی را حذف کنند و به قول مشهور «دم خروس» بیرون زده و رعایت نشدن اخلاق روزنامه‌نگاری توسط کلمه را آشکار کرده است.
خبر جایگزین درباره سخنان وکیل عیسی سحرخیز است اما دو کامنت زیر خبر درباره نامه آقای رفیعی‌فروشان است.
رعایت نکردن اخلاق روزنامه‌نگاری در نهایت به اعتبار رسانه آسیب می‌رساند و اطمینان مخاطب را سلب می‌کند.

کلمه به جای پاک کردن صورت مساله و رعایت نکردن اخلاق روزنامه‌نگاری بهتر بود به مخاطبان خود احترام می‌گذاشت و خبر را اصلاح و با ذکر منبع منتشر می‌کرد.

دین در حوزه عمومی و قلمروی دولت

2010-07-16T17:18:00.000+04:30

نقش دین در جامعه یکی از بحث‌برانگیزترین مسائلی است که در نقدهای درونی جنبش سبز مطرح می‌شود.

بند یک هویت سبز که زیر عنوان «گنجینه ایرانی-اسلامی» در منشور سبز آمده، می‌گوید که «جنبش سبز با پذیرش تکثر درون جنبش بر استمرار حضور دین تاکید دارد... مبارزه با استفاده ابزاری از دین و حفظ استقلال نهادهای دینی و روحانی از حکومت تنها راه حفظ جایگاه والای دین و تداوم نقش برجسته آن در جامعه ایران است که به عنوان یکی از اصول بنیادین جنبش سبز در سرلوحه امور جای می‌گیرند.»

آیا دین و دولت باید با هم آمیخته باشند یا اینکه دین باید به حوزه خصوصی برگردد؟ تفاوت این دو دیدگاه چیست؟

در نظر بگیرید که شما در خانه، لباس راحتی پوشیده اید و قصد دارید برای انجام کاری به خارج از منزل بروید. طبیعی است که لباس راحتی خود را در خانه می گذارید و با لباس دیگری در جامعه ظاهر می‌شوید. آیا دین را همین گونه باید در حوزه خصوصی گذاشت و سپس به حوزه عمومی وارد شد؟

نمی توان گفت که یک فرد دین‌دار هنگامی که وارد حوزه عمومی شد، باید دین و باورهای دینی‌اش را در خانه بگذارد و بیاید. باورها و مسلک های دینی هر فرد همیشه با او هستند و هیچ‌گاه نمی‌توان آن‌ها را از فرد جدا کرد. چه در حوزه خصوصی باشد و چه در حوزه عمومی.

پس مساله چیست؟

مساله این نیست که دین نباید در «حوزه عمومی» وجود داشته باشد. بلکه مساله این است که حضور دین در «قلمروی دولت» آسیب‌های فراوانی به «دولت» و «دین» خواهد زد.

البته جدایی دین از دولت به معنای «دین ستیزی» و یا تبلیغ «بازگشت دین به خانه» نیست. یک سیاست‌مدار می‌تواند در حوزه عمومی، باورهای دینی‌اش را انجام دهد و حتی درباره آن‌ها سخن بگوید اما نباید در قلمروی دولت، برای دیگران تعیین تکلیف کند که برای باورهای دینی‌شان چه باید بکنند.

یک مثال ساده شاید مقصود مرا روشن‌تر کند.

نماز جمعه یکی از مناسک مذهبی مسلمانان است که در «حوزه عمومی» برگزار می‌شود. هیچ ایرادی هم نمی‌توان به آن گرفت که چرا آیین دینی از حوزه خصوصی وارد حوزه عمومی شده. دین تنها متعلق به حوزه خصوصی نیست بلکه در حوزه عمومی نیز می‌تواند وجود داشته باشد ولی حضورش در قلمروی دولت، مساله‌ساز خواهد شد.

در نماز جمعه، هم افراد عادی شرکت می‌کنند و هم سیاسیون و دولت‌مردان. آیا حضور دولتمردان در نماز جمعه به معنای دخالت دین در سیاست است؟

به هیچ روی این‌گونه نیست. دولت‌مردان مانند بسیاری دیگر از شهروندان، باورها و آیین‌های مذهبی دارند که حضور آن‌ها در قدرت، مانعی برای انجام باورها و مناسک دینی‌شان نیست.

یک دولت می تواند مدافع جدایی دین از حکومت باشد اما تک تک اعضای این دولت، باور دینی داشته باشند و در حوزه عمومی نیز مناسک دینی‌شان را انجام دهند.

اما حالا در نظر بگیرید که دولت بخواهد از حضور دین در حوزه عمومی برای «ارتقای رتبه کارمندان» استفاده کند.

دولت اگر به یک کارمند به صرف حضور در نمازجمعه، حقوق و مزایای بیشتری پرداخت کند، آن‌گاه است که دین را وارد قلمروی دولت کرده. دخالت دادن دین در سیاست و آمیختگی نهاد دین با نهاد دولت، آغازی می‌شود برای شکل گرفتن «دین دولتی».

ورود دین به قلمروی یک دولت و پدیدار شدن «دولت دینی و دین دولتی» سه آسیب عمده خواهد داشت:

اول- شهروندان به دلایل عمدتا منفعت‌طلبانه و سودجویانه، برای انجام مناسک مذهبی به «دروغ و چندرویی» روی می‌آورند تا خود را با «دین دولتی»، بیش‌تر در دل «دولت دینی» جا کنند.

دوم- حقوق شهروندانی که باور مذهبی ندارند و یا باورهای متفاوت مذهبی دارند، نادیده گرفته می‌شود و حتی مورد آزار و فشار نیز قرار می‌گیرند.

سوم- دین عملا ابزاری می‌شود در خدمت دولت برای پیشبرد اهداف سیاسی. دولت از این ابزار به سود سیاست‌های خود‌ استفاده می‌کند. دولت از آن به عنوان ابزاری برای تعیین حضور شهروندان در نقش‌های سیاسی و اجتماعی و همچنین برای اعمال اقتدار در حوزه‌های خصوصی افراد بهره می‌برد.

نتیجه دین دولتی و دولت دینی در نهایت «دین‌گریزی و دین‌ستیزی» خواهد بود و نه گسترش دین در جامعه.

+خودنویس -- گویانیوز

ما می‌گوییم میرحسین ولی زهرا می‌گوید بله

2010-07-12T21:29:00.002+04:30

زهرا رهنورد روز دوشنبه 21 تیر در مصاحبه با روزآنلاین گفته که «کسی که از او انتقاد نشود، می‌پوسد و مثل مرداب خواهد بود و ما از همه انتقاداتی که از سر دوستی و علاقه به جنبش مطرح می شود، استقبال می کنیم.»

اما مساله اینجاست که منتقدان از میرحسین موسوی پرسش‌هایی دارند ولی خانم رهنورد به جای میرحسین پا پیش می‌گذارد.

من همچنان منتظرم که آقای موسوی خودشان پا پیش بگذارند و پاسخ پرسش‌ها و انتقادها را بدهند.

بسیاری به منتقدان ایراد می‌گیرند که در این برهه خاص زمانی نباید به جنبش و رهبرانش انتقاد کرد. آن‌ها از انتقادکنندگان انتظار دارند که همچون سیاسیون رفتار کنند.

من نمی‌دانم که دیگران چه پاسخی برای این خواسته دارند اما دست‌کم در مورد خودم باید بگویم که یک خبرنگار و یا روزنامه‌نگار نمی‌تواند مانند سیاست‌مداران رفتار کند.

اگر من در نقش یک سیاست‌مدار یا عضو و هوادار یک گروه و حزب سیاسی بودم، آن‌گاه باید چارچوب‌های کار سیاسی را می‌پذیرفتم و بر اساس آن چارچوب‌ها رفتار می‌کردم. چارچوب‌های عمل سیاسی در جنبش سبز هم انتقادنکردن است انگار.

اما خبرنگار نباید منافع سیاسی را دنبال کند زیرا روی بی‌طرفی او تاثیر می‌گذارد.

باید یا فعال سیاسی بود یا خبرنگار. یک خبرنگار می‌تواند سبز باشد ولی به عنوان یک خبرنگار باید مراقب باشد تا بی‌طرفی، انصاف، پرسش‌گری و سایر جنبه‌های حرفه ای کارش را فراموش نکند.

هر چند که رهبران جنبش از نقد و گفت‌وگو استقبال می‌کنند اما در عمل این اتفاق نیفتاده است و آن‌قدر هم این اتفاق نیفتاد که به «قاعده» تبدیل شد و هر کس هم بر خلاف این قاعده سخنی بگوید و رفتاری کند، از سوی برخی از هواداران جنبش سبز، سرزنش می‌شود و «کیهان شادکن، عامل مزدور و تضعیف کننده» نام می‌گیرد.

البته من نمی‌گویم که رهبران جنبش می‌خواهند فقط گوینده باشند و به دیالوگ باور ندارند اما واقعیت این است که عملا هیچ گفت‌وگوی انتقادی بین رهبران جنبش و منتقدان شکل نگرفته است. زیرا رهبران جنبش تاکنون انتقادات را بی‌پاسخ گذاشته‌اند.

حتی در تنها کنفرانس خبری اینترنتی میرحسین موسوی و مهدی کروبی فقط خبرنگاران سایت های سبز حاضر بودند. آن‌ها هم که با نوع پرسش‌هایی که مطرح کردند، عملا در نقش «سبزهای خبرنگار» ظاهر شدند و نه در نقش «خبرنگار».

نامه سرگشاده به میرحسین موسوی

2010-07-10T10:52:00.004+04:30

طرح: حسین صافی

جناب آقای میرحسین موسوی

با سلام

با یادآوری بند یک راهکارهای بنیادین «منشور سبز» که می‌گوید «جنبش سبز بر گسترش فضای نقد و گفت‌وگو تاکید دارد»، پرسش‌ها و نقدهایی را خطاب به جناب‌عالی مطرح می‌کنم.

1- در منشور سبز از حفظ «استقلال نهادهای دینی و روحانی از حکومت» به عنوان تنها راه حفظ «جایگاه دین و تداوم نقش آن در ایران» سخن گفته‌اید.

جناب آقای موسوی شما در منشور سبز تاکید کرده‌اید که نهادهای روحانی و دینی باید مستقل از حکومت باشند. این استقلال آیا به این معناست که مثلا حکومت در مدیریت حوزه‌های علمیه مانند دوران پیش از انقلاب سال 1357، نقشی نداشته باشد تا دست این نهاد دینی برای دخالت در سیاست بازتر باشد؟ آنچه که من از «استقلال نهادهای دینی و روحانی از حکومت» که مورد تاکید شما در منشور سبز قرار گرفته، درک می‌کنم به معنای جدایی دین از حکومت نیست. بلکه این استقلال، همان‌گونه که خود در منشور سبز گفته‌اید سبب «تداوم نقش دین در جامعه» خواهد شد. مانند آن‌چه که پیش از انقلاب سال 1357 وجود داشت. در آن دوران نیز چون مدیریت نهادهای دینی بر عهده حکومت نبود، این نهادها نقش موثرتری در جامعه داشتند.

آقای موسوی، در راهی که شما ترسیم می‌کنید آیا رهبران دینی در اداره جامعه نقش‌آفرین هستند؟ آیا آن‌ها نیز می‌توانند در نقش‌های سیاسی ظاهر شوند؟

2- بند دوم از راهکارهای بنیادین منشور سبز می‌گوید که «دیده‌بانی سیر حرکت و تحول جنبش از سوی همه فعالان و به خصوص صاحبان اندیشه و عمل امری حیاتی است که می‌تواند جنبش را از لغزش به ورطه تمامیت‌خواهی و فساد بر حذر دارد.»

اما سایت‌های سبز، نقدهای درون جنبش سبز را اصلا منتشر نمی‌کنند. اساسا نقد نکردن رهبران جنبش در سایت های سبز به «قاعده» تبدیل شده است. هر منتقدی هم که در جای دیگری موفق شود تا جنبش سبز و رهبران آن را مورد نقد قرار دهد با انواع اتهام‌ها و انگ‌ها از سوی برخی از هواداران جنبش روبرو می‌شود. این رفتارها بر خلاف دیده‌بانی جنبش سبز است.

سایت‌های سبز و به ویژه سایت کلمه می‌‌توانند راه را برای نقد جنبش و رهبران آن باز کنند اما در یک سال گذشته که چنین اتفاقی نیفتاده است.

شما بر گسترش شبکه‌های اجتماعی نیز تاکید دارید با این حال در شبکه اجتماعی بالاترین به عنوان یکی از شبکه های اجتماعی فراگیر و موثر، «کینه‌توزی و دشمنی» با منتقدان جنبش سبز به طور فزاینده‌ای در حال رشد است.

آقای موسوی در بند دوم راهکارهای بنیادین منشور سبز تاکید کرده‌اید که «دشمنی و کینه توزی با بدنه اجتماعی هیچ بخشی از جامعه، جایی در جنبش ندارد.» با این حال اکنون در شبکه‌های اجتماعی بالاترین و فیسبوک، به نام شما علیه منتقدان‌تان کینه‌توزی و دشمنی می‌شود.

شما در بخش ارزش‌های منشور سبز از «پرهیز از خشونت» سخن گفته‌اید اما در شبکه اجتماعی بالاترین، انواع خشونت کلامی علیه منتقدان به کار برده می‌شود.

آستانه تحمل هواداران جنبش سبز در این شبکه اجتماعی آن‌قدر پایین آمده که بسیاری از نقدها را در این سایت با موج آرای منفی حذف می‌کنند.

سانسور نیز به یک رویه عادی در این شبکه اجتماعی تبدیل شده است که من به نمونه ای از آن با عنوان «سانسور در بالاترین» که جمعه 17 تیر 89 در سایت خودنویس منتشر شد، اشاره کرده‌ام. دامنه این سانسور حتی به روزنامه اینترنتی «روزآنلاین» نیز رسید و سبب شد کارتن نیک‌آهنگ کوثر که در نقد شما بود، حذف شود.

آقای موسوی، می‌دانم که شما مسئول این رفتارها نیستید اما همان‌گونه که با مقاومت منفی علیه حکومت فعلی، اشتباهات آن را به نقد می‌کشید آیا در برابر این موج فزاینده «کینه‌توزی، دشمنی، خشونت کلامی و سانسور» احساس نگرانی نمی‌کنید؟

آیا لزومی نمی‌بینید تا درباره این رفتارها سخنی بگویید تا کسانی که شیفتگی به شما را به یک «قاعده» تبدیل کرده‌اند و دیگرانی را که شیفته شما نیستند، مورد «کینه‌توزی، دشمنی، خشونت کلامی و سانسور» قرار می‌دهند؛ اندکی به خود آیند و دست از چنین رفتارهایی بردارند؟

3- بند یک ارزش‌های جنبش سبز که در منشور سبز آمده تاکید می‌کند که «نخستین ارزش اجتماعی مدنظر جنبش سبز دفاع از کرامت انسانی و حقوق بنیادین بشر فارغ از ایدئولوژی، مذهب، جنسیت، قومیت و موقعیت اجتماعی است.»

آقای موسوی اما شما و سایت‌های سبز کمتر از حقوق اقلیت‌های جنسیتی و دینی و فعالان کارگری سخن می‌گویید. نمونه آن رخدادی بود که اخیرا برای عروس منصور اسانلو در تهران رخ داد. حتی این پیشنهاد مطرح شد که شما به دیدار خانواده این فعال کارگری بروید اما پاسخی به این پیشنهاد ندادید.

در بند پنج ارزش‌های جنبش سبز بر «نفی هر گونه تبعیض جنسیتی و حمایت از حقوق اقلیت‌ها» تاکید کرده‌اید.

با این حال آقای موسوی چرا شما به دیدار خانواده‌هایی که جزو اقلیت‌ها هستند و حقوق‌ شهروندی‌‌شان نادیده گرفته می‌شود، نمی‌روید؟ چرا در برابر سخت‌گیری روزانه که علیه اقلیت‌های دینی و جنسیتی اعمال می‌شود، سخنی نمی‌گویید؟

4- یکی از پرسش‌هایی که همیشه درباره شما مطرح بوده، ماجرای قتل‌های سیاسی دهه 60 و اعدام‌های سال 67 است.

شما در یک سال اخیر بارها بر تضمین موازین حقوق بشر تاکید کرده‌اید اما منتقدان‌تان همواره از شما می‌پرسند که چرا در برابر نقض حقوق بشر در دوران نخست‌وزیری‌تان سکوت کرده‌اید.

شما از دهه‌های نخستین انقلاب اسلامی با عنوان «دوران طلایی» یاد می‌کنید. اما آیا در همین «دوران طلایی» نقض گسترده حقوق بشر اعمال نشده است؟

جناب آقای موسوی، امیدوارم که این پرسش‌ها را پاسخ دهید تا هم برخی ابهام‌ها روشن شود و هم برخی از هواداران جنبش سبز در رفتارهای آزادی‌‌ستیز خویش تجدید‌نظر کنند.

با احترام

محمدرضا نسب عبداللهی

روزنامه‌نگار در شیراز

18تیر 1389

+ خودنویس - گویانیوز

سانسور در بالاترین(عکس)

2010-07-09T00:47:00.000+04:30

ساعت هفت عصر ۱۷ تیر۸۹، لینک جدیدی به موضوعات داغ شبکه اجتماعی بالاترین اضافه شد اما این موضوع داغ در کمتر از ۱۵ دقیقه حذف شد.

موضوع داغی که حذف شد درباره واکنش‌های منتقدان به یادداشت جدید کلمه با عنوان «جدایی دین از سیاست، یا استقلال نهاد دین از نهاد سیاست؟» بود.

عنوان این موضوع داغ که «واکنش‌ها به آشکارسازی‌های جدید مواضع اصلاح‌طلبان جمهوری اسلامی و میرحسین موسوی» بود، در ابتدا ۹ لینک بود که در ثانیه‌های پیش از حذف به ۲۲ لینک رسیده بود اما به ناگاه این موضوع از روی سایت برداشته شد.

دقایقی بعد توسط کاربری دیگر، موضوع داغ جدیدی با این عنوان اضافه شد: «انتشار مطلبی از گروه سیاسی سایت کلمه مبنی بر نفی سکولاریسم در منشور سبز و واکنش ها نسبت به آن».

این موضوع داغ نیز تا ساعت هشت روی سایت بود اما هنگامی که لینک‌های آن به عدد ۲۶ رسیده بود،به ناگاه این موضوع داغ نیز از بالاترین حذف شد.

در توضیح این موضوع داغ نوشته شده بود: «گروه سیاسی سایت کلمه با انتشار مطلبی با عنوان جدایی دین از سیاست یا استقلال نهاد دین از نهاد سیاست به بررسی منشور جنبش سبز و واکنش ها نسبت به آن پرداخته است. در این مطلب که به نوشته کلمه در پاسخ به تحلیل ها از منشور پیشنهادی میرحسین موسوی نگاشته شده است. به طور مشخص وجود سکولاریسم در منشور جنبش سبز نفی می شود ... انتشار این مطلب از سوی گروه سیاسی سایت کلمه که بیانگر دیدگاه رسمی مهندس میرحسین موسوی است، واکنش هایی را از سوی فعالین سیاسی در پی داشته است.»

البته این نخستین بار نیست که یک موضوع داغ از بالاترین حذف می‌شود و آخرین بار هم نخواهد بود.

سانسور سبز ندیده بودیم که این روزها فراوان می‌بینیم. جنبش «متکثر» که می‌گویند همین است؟ این رفتارها هیچ تناسبی با آزادی بیان ندارد.

شنیدن صدای موافق که هنر نیست، اگر توانستیم صدای منتقد خود را بشنویم و به اصطلاح «از کوره در نرویم»؛ هنر کرده‌ایم.

شعار آزادی بیان دادن بسیار آسان‌تر از عمل کردن به آن است. پیش‌تر هم گفته‌ام که ما ایرانی‌ها در وجود خودمان «غول دیکتاتوری» داریم که پیش از سر دادن شعار مرگ بر دیکتاتور، باید غول دیکتاتور وجود خودمان را نابود کنیم تا آن‌گاه رفتارمان بر خلاف آزادی نباشد.

+خودنویس

سخنان دستغیب و هول حلیم

2010-07-08T13:39:00.003+04:30

دکتر احمدرضا دستغیب،نماینده اصولگرای شیراز

مهندس احمدرضا دستغیب،نماینده اصلاح‌طلب شیراز

امروز چند سایت سبز و همچنین بالاترین با سخنان احمدرضا دستغیب(فرزند فخرالدین) نماینده شیراز در مجلس، از هول حلیم داخل دیگ افتاده‌اند و سخنان او را «شجاعانه» توصیف کرده اند.

این قسمت از متن سخنرانی این نماینده اصلاح طلب مجلس پر رنگ تر شده: «حکومت اسلام حکومت قانون است. اگر شخص اول مملکت ما در حکومت اسلامی یک خلاف بکند، اسلام او را عزلش کرده است. یک ظلم بکند، یک سیلی به کسی بزند ظلم است، اسلام او را عزلش کرده.»

این سایت‌ها، خواسته یا ناخواسته غفلت کرده‌اند و به گونه‌ای تیتر زده‌اند که گویی این‌ها سخنان دستغیب است، در صورتی که این‌ها سخنان آیت‌الله خمینی است نه سخنان دستغیب.

اشتباه دوم را هم درباره عکس مرتکب شده‌اند.

شیراز دو نماینده هم‌نام به اسم «احمدرضا دستغیب» دارد.

سخنان امروز متعلق به مهندس احمدرضا دستغیب فرزند فخرالدین و نماینده اصلاح‌طلب است که عضو کمیسیون صنایع و معادن است.

اما بالاترین و تحول سبز عکس دکتر احمدرضا دستغیب، فرزند علی اصغر و نماینده اصول‌گرای مجلس را منشر کرده‌اند. دستغیب اصول‌گرا عضو کمیسیون فرهنگی و فرزند آیت‌الله علی اضغر دستغیب(نماینده مجلس خبرگان) است.

در این میان تنها سایت کلمه تیتری انتخاب کرده که واقعی است. کلمه نوشته: «دستغیب در نطق خود در مجلس سخنان بایکوت‌شده امام راحل را بازخوانی کرد.»

دیدگاه‌های "شوک آور" میرحسین موسوی

2010-07-08T09:30:00.001+04:30

انتشار خبر دفاع موسوی از حضور «دین در سیاست» در سایت خودنویس برخی را آشفته کرده است.

آن‌ها می‌گویند که دیدگاه‌های یادداشت «جدایی دین از سیاست، یا استقلال نهاد دین از نهاد سیاست؟» که در سایت رسمی میرحسین موسوی (کلمه) منتشر شده، نظرات او نیست. حتما دیده‌اید یا تجربه کرده‌اید که خبر مرگ کسی را به شما داده‌اند اما شما نخواسته‌اید آن را باور کنید. مدام می‌پرسید که آیا این خبر مرگ، واقعی است و هر بار تلاش می‌کنید تا آن را نزد خودتان انکار کنید اما دیر یا زود واقعیت خودش را بر باور و انکار ما تحمیل می‌کند.

دیدگاه‌های یادداشت منتشر شده در سایت کلمه هم برای برخی از این جنس است. یعنی چنان برای‌شان شوک‌آور است که ترجیح می‌دهند آن را انکار کنند.

برخی علاقه ندارند که چنین سخنانی را از زبان آقای موسوی بشنوند و برای همین مدام آن را نفی می‌کنند. با انکار کردن، واقعیت اما تغییر نمی‌کند.

واقعیت این است که سایت رسمی این رهبر مخالف دولت می‌نویسد: «میرحسین موسوی به عنوان فرزند راستین انقلاب و راهروی اصیل خط امام، نمی‌تواند و نمی‌خواهد داعیه جدایی دین از سیاست داشته باشد.»

برخی از هواداران میرحسین تلاش می‌کنند که بگویند این‌ها نظرات او نیست.

این یادداشت؛ یادداشت یک فرد گمنام نیست بلکه گروه سیاسی کلمه در پاسخ به مقاله لس‌آنجلس‌تایمز آن را نوشته است.

من یادداشت سایت کلمه را به میرحسین نچسبانده ام بلکه زمانی که در سایت رسمی میرحسین، این مقاله چاپ شد و در آن گفته شد که میرحسین نظرش چنین و چنان است؛ یعنی این‌که این نظرات متعلق به اوست. پس کسی این‌ نظرات را به میرحسین نچسبانده بلکه این نظرات متعلق به اوست.

یادداشت را میرحسین شخصا ننوشته اما در آن تاکید شده که دیدگاه‌های میرحسین موسوی، این‌گونه است.

مگر می‌توان گفت که در کلمه، سایت رسمی میرحسین، در مقاله ای گفته شود که این‌ها نظرات اوست و میرحسین روحش هم خبر نداشته باشد؟

واقعیت برای برخی شاید تلخ باشد اما باید آن را بپذیرند. این‌ها دیدگاه‌های میرحسین است.

بارها پیش آمده که مثلا سایت‌های هاشمی‌رفسنجانی و محمدخاتمی هم از طرف آن‌ها اطلاعیه می‌‌دهند. آیا این اطلاعیه‌ها، نظرات مسئولین سایت یا دفترشان است؟

معلوم است که نه. فقط کانال انتشار سخنان‌شان به جای آن که مستقیم و از زبان و قلم خودشان باشد به صورت غیر مستقیم انجام می‌شود.

آقای موسوی نیز این‌گونه رفتار کرده است. یعنی به جای آن‌که شخصا اعلام نظر کند آن را به گروه سیاسی سایت‌اش سپرده است.

میرحسین موسوی به دلیل مقاومت و مبارزه منفی علیه حکومت فعلی به محبوبیت بالایی دست یافته است. این رهبر مخالف دولت اما تاکنون از ترسیم آینده‌ به طور دقیق و همه جانبه خودداری کرده است.

با این حال اعلام دیدگاه‌های میرحسین درباره دین و سیاست، یکی از موارد نادری است که نشان می‌دهد آقای موسوی چه آینده‌ای را ترسیم کرده است.

+خودنویس

دفاع موسوی از حضور «دین در سیاست»

2010-07-07T19:25:00.006+04:30

تارنمای کلمه، ارگان رسمی میرحسین موسوی امروز با انتشار یادداشتی با عنوان «جدایی دین از سیاست، یا استقلال نهاد دین از نهاد سیاست؟» از حضور دین در سیاست دفاع کرد. کلمه نوشته است که «میرحسین موسوی به عنوان فرزند راستین انقلاب و راهروی اصیل خط امام، نمی‌تواند و نمی‌خواهد داعیه جدایی دین از سیاست داشته باشد.»

این یادداشت در پاسخ به گزارش لس‌آنجلس‌تایمز منتشر شده است. به نوشته کلمه، پس از انتشار «منشور سبز» توسط میرحسین موسوی، لس‌آنجلس‌تایمز از آن با عنوان منشوری یاد کرده که «جدایی دین از سیاست» را تبلیغ می‌کند.

تارنمای کلمه با رد تحلیل لس‌آنجلس‌تایمز می‌نویسد: «همراه جنبش سبز و منشور پیشنهادی‌اش می‌کوشد امکان حضور موثر دین را در جامعه، بدون حذف تفکرهای رقیب و بدیل، نشان دهند.»

همراه جنبش سبز، عنوانی است که میرحسین موسوی برای خود به کار می‌برد.

این یادداشت افزوده: «انقلاب و امامی که او(میرحسین موسوی) به آن معتقد است داعیه دار بازگرداندن نقش سیاسی دین و حضور فعال آن در اجتماع در زمانه ای بود که همه دین را در پستوها و در حوزه های فردی و شخصی می‌جستند و میرحسین موسوی به عنوان شاگرد راستین معلم شهید دکتر شریعتی تلاش‌های او را برای فعال کردن پتانسیل‌های آگاهی‌بخش و رهایی‌بخش مذهب و انقلاب فراموش نمی‌کند.»

کلمه می‌نویسد که میرحسین موسوی نمی‌تواند از «تشیع اصیل چشم بپوشد یا خواهان به انزوا رفتن دوباره آن باشد.»

تارنمای رسمی این رهبر مخالف دولت گفته که میرحسین موسوی می‌خواهد «تشیع سبز را به عنوان راه بدیل اسلام سیاه سیاسی» معرفی کند.

+ خودنویس

اصلاح‌طلبان علیه آزادی

2010-06-30T18:01:00.002+04:30

معنای آزادی بیان و دموکراسی از نوع اصلاح‌طلبی‌اش را هر روز بیش‌تر از گذشته درک‌ می‌کنم.

روزنامه مردم‌سالاری به مدیر مسئولی مصطفی کواکبیان، چهارشنبه هشت تیر 89، در سرمقاله‌اش و در پاسخ به تجمع کسانی که به مصوبه مجلس درباره دانشگاه آزاد، معترض بودند، نوشته: «اين تجمع کنندگان چگونه به خودشان اجازه مي دهند با يک مصوبه مخالفت کنند؟فراموش نکنيم که مصوبه مورد اعتراض، با راي بالايي تصويب شد بنابراين نظر اکثريت جامعه از طريق نمايندگان مردم اعمال شده است...بايد هيات رئيسه پيگير آن باشد تا پس از اين هيچ کس به خود اجازه ندهد به خاطر آن که يک مصوبه به ذائقه عده اي خوش نيامده، چنين کارناوالي به راه بيندازند.»

آقای کواکبیان شما که نام «مردم سالاری» را برای روزنامه خود انتخاب کرده‌اید و در مجلس هشتم نیز عضو شورای مرکزی فراکسیون خط امام (فراکسیون نمایندگان اصلاح‌طلب) هستید، به رفتار خویش نگاهی بیاندازید. آیا خفه کردن صدای مخالف، نسبتی با آزادی بیان دارد؟

مخالف، مخالف است. نمی‌توانید آن‌ها را به مخالف خوب و یا مخالف بد تقسیم‌بندی کنید و بر اساس این تقسیم بندی، رفتار کنید.

مخالفان شما که اعتقادی به آزادی بیان ندارند، صدای منتقد را «لجن‌پراکنی،اوباش گری،توهین،تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت» می‌پندارند و بر همین اساس دادگاه‌ها را برپا می‌کنند. شما هم که ادعای آزادی‌خواهی دارید، در روزنامه‌تان می‌گویید که مخالفانتان نباید اجازه اعتراض داشته باشند و به قوه قضاییه پیشنهاد برخورد با آن‌ها را می‌دهید.

حالا شما بگویید چه تفاوتی با مخالفان آزادی دارید؟ نکند واقعا دعوا سر لحاف ملانصرالدین است،نکند دعوا سر به دست آوردن قدرت است و نه «آزادی یا دموکراسی؟»

آقای کواکبیان این نخستین بار نیست که رفتار شما و دوستان اصلاح‌طلب‌تان در مجلس بر خلاف شعارهایتان است.

آقای کواکبیان! یکشنبه ۳۰ خرداد، 77 نماینده مجلس با امضای نامه‌ای از محمود احمدی نژاد خواسته‌اند که طرح حجاب و عفاف را به صورت جدی اجرا کند.

نام و امضای شما هم پای این نامه است؛البته شما تنها نیستید. 6 نفر از همفکران‌تان در فراکسیون خط امام نیز آن را امضا کرده‌اند.

در میان نمایندگان امضاکننده، نام برخی از رهبران فراکسیون اصلاح طلب مجلس هشتم(فراکسیون خط امام) نیز دیده می شود:«حسین هاشمیان، رئيس شورای مرکزی فراکسیون خط امام؛ محمدرضا خباز، عضو شورای مرکزی؛ مصطفی کواکبیان، عضو شورای مرکزی و رئیس کمیته اطلاع رسانی؛ علی اکبر اولیا، عضو شورای مرکزی و رئیس کمیته بودجه؛ نصرالله ترابی، نایب رئیس کمیه طرح و برنامه؛ عبدالله کعبی، نایب رئیس کمیته اطلاع رسانی؛ محمد دلاور، دبیر کمیته اقتصادی و بودجه.»

اگر اصول‌گرایان از احمدی‌نژاد بخواهند که بر زنان و دختران سخت بگیرد، حرفی نیست چون به اجرای این طرح باور هم دارند.اما چرا شما اصلاح طلبان خواستار برخورد با زنان و دخترانی شده‌اید که دارای پوشش متفاوت و آزادانه‌تری هستند؟
چرا شما در نامه به احمدی‌نژاد، پوشش زنان و دختران را مظاهر «فساد و تباهی» می‌دانید و آنان را «مروجین فرهنگ ابتذال» معرفی می‌کنید؟

شما و دوستان‌تان مثل اینکه اصلا لازم نمی‌بینید درباره این‌گونه رفتارهای تناقض‌آمیزتان توضیحی دهید.

امروز که در حال مبارزه برای به دست آوردن قدرت هستید، این‌گونه رفتار می‌کنید و به انتقادات نیز پاسخ نمی‌دهید؛ فردا که به قدرت رسیدید، چه‌گونه رفتار خواهید کرد؟ آیا با حاکمان فعلی تفاوتی خواهید داشت؟

+ خودنویس

گزارش غیرحرفه‌ای «روز»

2010-06-28T12:43:00.001+04:30

چند روزی است که در فضای اینترنت نقد رسانه‌های آنلاین و میزان پایبندی آن‌ها به روزنامه‌نگاری حرفه‌ای، بحث برانگیز شده است.
روز شنبه ۵ تیر، مطلبی با عنوان «حرفه ای بودن یا نبودن؛مساله این است» نوشتم و در آن با اشاره به معیارهای روزنامه‌نگاری حرفه‌ای، گفتم که روزنامه اینترنتی «روز» حرفه‌ای عمل نمی‌کند و روش کارش «جانبدارانه و غیر منصفانه» است.
مسعود بهنود در پاسخ به این مطلب با گذاشتن کامنتی در وبلاگم، نوشت که روز از حرفه‌ای‌ترین‌ها در میان رسانه های فارسی زبان است.
آقای بهنود نوشته است:‌ «یک پیشنهاد به عنوان یک نفر [اگر قبول داشته باشید] روزنامه‌نگار. بحث را که خیلی مفید و خوب هم هست از مثال و مصداق بیرون کنید. این را چرا می‌گویم چون من وقتی مقاله آقای نسب‌ عبداللهی را خواندم، دیدم کاملا و کاملا با آن چه می‌گوید موافقم. اما وقتی تاکید می‌کند روی روز، نه موافق نیستم. روز از قضا در فضای سایت‌های فارسی زبان از حرفه‌ای‌ترین‌هاست، شما نگاه کنید به سایت‌هائی که پشتشان به یک رادیوست و تعهد به بی‌طرفی دارند و ببینید که چقدر از این معیار دور می‌شوند. البته که در شرایط حاضر که صحنه جوشان است حفظ بی‌طرفی دشوار هم هست. اما شاید یک نگاه کلی مشکل را حل کند . آیا بی‌طرفی را در درون یک طرح یا مقاله دنبال می‌کنیم یا در کل سایت و مجموعه مطالب و نگاه‌هایش. به نظرم اگر دومی باشد روز نمره قبول می‌گیرد. اما ممکن است در تک تک مواردش بی‌طرفی ملحوظ نباشد. بنابراین به نظرم روز به تعریفی که آقای نسب عبداللهی می‌گوید خیلی نزدیک است. پس پیشنهاد می‌کنم برای این که این بحث مفید از قالب تندی و خداناکرده عصبیت خارج شود مصداق را بگیرید. یا دست‌کم مصداق را کلی نگاه ندارید. بلکه مثال بزنید بگوئید این مقاله و این سطورش خارج شدن از بی‌طرفی بود. این شماره و این طرح. آن وقت هم راهگشاترست و هم برای داوری آماده‌تر.ببخشید و ممنون از آقای نسب عبداللهی.»

همان گونه که آقای بهنود پیشنهاد داده بود، امروز برای «راه‌گشاتر» شدن موضوع، گزارشی را با عنوان «مجری تلویزیون،کج سلیقه بود» از «روز» انتخاب کردم و آن را در سایت نیوزبان، که یک سایت تخصصی نقد خبر و گزارش و مصاحبه است، نقد کردم تا برای «داوری» آماده‌تر باشد:

اول- نقد ساختار و نحوه نگارش گزارش:
۱- مخاطب می‌خواهد بداند که آقای احمدی مقدم کی و کجا این حرف‌ها را زده. پاسخ این عناصر خبر در پاراگراف ششم آمده است. در حالی که باید در سرخط خبر و یا پاراگراف بعد از آن می‌آمد.
۲- لید خیلی طولانی است.آغاز خوبی هم ندارد.
۳- سه چهار پاراگراف اول گزارش، چند بار در میانه گزارش تکرار شده است.
۴- تیتر،نقل قول از فرمانده نیروی انتظامی است اما به گونه ای نوشته شده که مخاطب در نگاه اول گمان می‌کند، قضاوت خبرنگار است.نقل قول را باید با گیومه یا کوتیشن مشخص کرد.
۵- گزارش فاقد زمینه پردازی کامل است.
دوم- بی طرفی:
خط سوم لید، دارای جانبداری است.در خط سوم نوشته شده: "فرمانده نیروی انتظامی به جمع توجیه کنندگان سخن رییس جمهور پیوست و آن را تکذیب کرد."
استفاده از عبارت "جمع توجیه کنندگان" جانبدارانه است. این "جمع توجیه کنندگان" چه هویتی دارند؟ چه کسی تکذیب کنندگان حرف‌های احمدی نژاد را "جمع توجیه کنندگان" خوانده؟

این کلمات پیش قضاوت خبرنگار است.
استفاده از عبارت‌های "سخنان توجیهی،مدعی شد و..."در این گزارش خبری،بار معنایی دارد و جانبدارانه است.

این پاراگراف از گزارش را بخوانید:"دستور العمل نیروی انتظامی برای اجرای طرح عفاف و حجاب، به طور مستقیم از وزارت کشور صادر و با تائید و امضای احمدی نژاد قابل اجرا می شود. طبق همین دستور العمل بنا به نوشته بسیاری از منابع خبری و برخلاف ادعاهای فرمانده انتظامی، تنها در خرداد ماه ۱۵۲۴ نفر به خاطر بدحجابی بازداشت شده اند."

آنچه که در این پاراگراف آمده،همه واقعیت نیست.تنها بخشی از آن است.بخش دیگری از واقعیت این است که طرح حجاب و عفاف در سال ۱۳۸۴ توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی تصویب شده.حتی این تنها اصولگرایان نیز نیستند که می‌خواهند این طرح اجرا شود،در نامه ۷۷ نماینده مجلس به احمدی نژاد برای اجرای طرح،اعضای فراکسیون خط امام، "فراکسیون اقلیت مجلس" نیز خواستار اجرای این طرح شده‌اند.

این بخش فراموش شده، باید در گزارش می‌آمد تا گزارش بی‌طرفانه شود.
سوم- انصاف:
در این گزارش تنها نظرات نیروی انتظامی و احمدی نژاد و اصولگرایان آمده.این گزارش منصفانه نیست چون نظرات مخالفان این طرح را پوشش نداده.

اگر این موارد رعایت شده بود، می‌شد گفت که با یک گزارش خبری حرفه‌ای روبرو هستیم. اما اکنون با یک گزارش "جانبدارانه، غیر منصفانه و در عین حال با نگارشی نه چندان خوب" روبرو هستیم.

سپاس

2010-06-27T09:52:00.001+04:30

براتون پیش اومده توی زندگی تون مشکلی پیش اومده باشه اما از جایی و کسی که اصلا انتظار نداشتین،مشکلتون حل شده؟
برا من که پیش اومده،مشکلی داشتم که توسط کسی که اصلا انتظارشو نداشتم،حل شد.ازش بسیار سپاسگزارم.

روز از حرفه ای ‌ترین‌هاست-مسعود بهنود

2010-06-26T19:11:00.003+04:30

مطلب زیر، کامنتی است که مسعود بهنود از سردبیران روز آنلاین در پاسخ به این مطلبم: «حرفه‌ای بودن یا نبودن؛ مساله این است» در وبلاگم نوشته است.
مسعود بهنود: یک پیشنهاد به عنوان یک نفر [اگر قبول داشته باشید] روزنامه نگار. بحث را که خیلی مفید و خوب هم هست از مثال و مصداق بیرون کنید. این را چرا می‌گویم چون من وقتی مقاله آقای نسب‌ عبداللهی را خواندم، دیدم کاملا و کاملا با آن چه می‌گوید موافقم. اما وقتی تاکید می‌کند روی روز، نه موافق نیستم. روز از قضا در فضای سایت‌های فارسی زبان از حرفه‌ای ترین‌هاست، شما نگاه کنید به سایت‌هائی که پسشتشان به یک رادیوست و تعهد به بی‌طرفی دارند و ببنیید که چقدر از این معیار دور می‌شوند. البته که در شرایط حاضر که صحنه جوشان است حفظ بی‌طرفی دشوار هم هست. اما شاید یک نگاه کلی مشکل را حل کند . آیا بی‌طرفی را در درون یک طرح یا مقاله دنبال می‌کنیم یا در کل سایت و مجموعه مطالب و نگاه‌هایش. به نظرم اگر دومی باشد روز نمره قبول می‌گیرد. اما ممکن است در تک تک مواردش بی‌طرفی ملحوظ نباشد. بنابراین به نظرم روز به تعریفی که آقای نسب عبداللهی می‌گوید خیلی نزدیک است.
پس پیشنهاد می‌کنم برای این که این بحث مفید از قالب تندی و خداناکرده عصبیت خارج شود مصداق را بگیرید. یا دست کم مصداق را کلی نگاه ندارید. بلکه مثال بزنید بگوئید این مقاله و این سطورش خارج شدن از بی‌طرفی بود. این شماره و این طرح. آن وقت هم راهگشاترست و هم برای داوری آماده تر.ببخشید و ممنون از آقای نسب عبداللهی
من هم زیر کامنت آقای بهنود نوشتم:«ممنونم از اظهارنظرتان استاد گرامی، از این پیشنهاد شما استقبال می‌کنم و به طور مصداقی به خبرهایی که در روز، بی‌طرفی و انصاف در آن ها به نظرم نقض شده،اشاره خواهم کرد.»

حرفه ای بودن یا نبودن؛مساله این است

2010-06-26T12:41:00.002+04:30

آقای آرش بهمنی، مجداد مطلبی با عنوان «چ ه کسی مستقل است-2» نوشته و در آن به نقدی(روز حرفه ای نیست) که به مطلب قبلی اش یعنی «چه کسی مستقل است»؛کرده بودم،پاسخ داده.نقدهای آقای بهمنی از نوشته اخیرم در خودنویس با عنوان «روز، بی طرف نیست» آغاز شد.

مطلب زیر،نوشته من درباره دومین نقد آقای بهمنی یعنی«چه کسی مستقل است-2» است.

آقای بهمنی!برادر من این چگونه نقدی است که سرشار از اتهام زنی است؟

مطلب من نگاه تخصصی به حرفه روزنامه نگاری است آن وقت شما دوست عزیز در پاسخ، مرا به هر چه که دم دستت آمده، متهم کرده اید.

برادرم،من هم می دانم که خبرنگار مستقل و بی طرف وجود ندارد بلکه می گویم خبرنگار در حوزه «خبر،مصاحبه و گزارش های خبری» باید بی طرف باشد.اگر بی طرف بود،می توان گفت که حرفه ای عمل کرده و گرنه نمی توان گفت حرفه ای عمل می کند.

روزآنلاین هم با عملکردش نشان داده که نمی خواهد حرفه ای بماند.

شما یک بار دیگر مطلب مرا بخوانید.این چه فضایی است که هر کس نظری مخالف دارد، دنبال انگیزه اش می روید.من در دو مطلبی که مورد نقد شماست، از چارچوب ادب خارج نشده ام و هیچ اتهامی هم به کسی وارد نکردم ولی متاسفانه شما در پاسخ، یک سری اتهام برایم لیست کرده اید.

چرا تلاش می کنید بگویید آنچه می اندیشی درست است و آنچه من می گویم دارای هدف خاصی است؟من به نظر شما احترام می گذارم و تلاشی هم ندارم که بگویم من درست می گویم.

اما آنچه من راجع به بی طرفی گفته ام،تنها حرف های من نیست.این ها اصول روزنامه نگاری حرفه ای است.

شما دوست دارید احساسات و قضاوت هایت را در خبرها و مصاحبه ها بیاورید،خب بیاورید.اما این کار جانبدارانه برخورد کردن است.

بی بی سی را اتفاقا هم می خوانم و هم می بینم؛ چون می بینم، می گویم که بی طرفانه عمل می کند.در خبرهای بی بی سی همیشه تلاش بر این است که سه اصل «بی طرفی،انصاف و دقت» رعایت شود.

احتمالا شما دیدگاه های تحلیلگران را که از این رسانه پخش می شود مصداق عدم بی طرفی می دانید.این هم به معنای جانبدارانه برخورد کردن نیست چون مخالفان نیز این حق را دارند که در بی بی سی نظراتشان را بگویند.از سویی دیگر آنچه که تحلیلگران در این رسانه اعلام می کنند،نظرات آن هاست و نه الزاما نظرات بی بی سی.

بخشی از تحلیل ها را هم کارشناسان و سردبیران بی بی سی انجام می دهند.من کمتر موردی سراغ دارم که سردبیران و کارشناسان بی بی سی در تحلیل های خود، انصاف را در نظر نگرفته باشند.ذات کار آن ها تحلیل است و هر تحلیلی هم از منظری به موضوع نگاه می کند.اما در نهایت قضاوت بر عهده مخاطب است.

آنچه که من در مورد بی بی سی،مصداق بی طرفی می دانم عمدتا متوجه خبرها و گزارش های خبری و روش مصاحبه گرها در برنامه هاست.

بهتر است من تعریف دقیق «بی طرفی،انصاف و دقت» را روشن کنم.

بی طرفی: خبرنگار نباید در خبر یا مصاحبه، به نفع یا زیان یک سوی ماجرا عمل کند.خبرنگار واقعیات را بدون قضاوت شخصی باید گزارش کند.

انصاف: خبرنگار باید همه طرف ها را در خبر بیاورد تا خبرش منصفانه باشد.نمی توان فقط حرف های یک طرف ماجرا را آورد و نگفت که طرف دیگر چه می گوید.

دقت: خبر باید دقیق باشد،از حدس و گمان بپرهیزد و منبع قابل اعتماد داشته باشد.

این سه از اصول حرفه ای روزنامه نگاری است؛می توان به آن پایبند بود و حرفه ای عمل کرد و می توان هم پایبند نبود و به نفع یک طرف ماجرا، جانبدارانه عمل کرد.

آقای بهمنی،با اتهام زدن به دیگران مساله ای حل نمی شود.شما و یا سردبیران روز علاقه دارید خود را یک پای ماجرای خبر کنید؛خب این کار را بکنید.اما این را هم بدانید که این روش، حرفه ای نیست.

گفته اید که من روز را در این مطلب با کیهان مقایسه نکرده ام.مطلبم را دوباره بخوانید،می بینید که مقایسه کرده ام.

باز تکرار می کنم روزنامه کیهان و روزنامه اینترنتی روز در ماهیت کار هیچ شباهتی با هم ندارند.کیهان عمده خبرها و گزارش هایش در دفاع از وضع موجود ایران و در نقد اصلاح طلبان و سبزها و آزادی خواهان است اما روز عمده مطالبش در نقد حاکمان فعلی ایران و سیاست های دولت و اوضاع جاری مملکت است.

پس در ماهیت هیچ شباهتی ندارند اما در «روش کار» شبیه هم هستند.کیهان در روشی غیرحرفه ای در خبرها به دیگران اتهام می زند،روز هم چنین می کند.کیهان در خبرها،قضاوت می کند و به مخاطب می گوید که باید درباره ماجرا چگونه بیاندیشد،روز هم چنین می کند.کیهان خبرهایی را منتشر می کند که هیچ منبع قابل اعتمادی ندارد؛روز هم چنین می کند.

اینجا بحث حرفه ای عمل نکردن است و نه اینکه چه کسی راست یا دروغ می گوید.هر دو این رسانه می گویند از حقیقت و واقعیت سخن می گویند.بحث من بر سر دروغگویی یا راستگویی نیست؛بحث من حرفه ای عمل نکردن است.

برادر من،من هم از نزدیک اتفاقات یک سال اخیر را دیده ام اما لزومی ندارد به هنگام پوشش خبر یا مصاحبه، احساساتم را بروز دهم تا به مخاطب بفهمانم که وضعیت چگونه است.مخاطب این قدر شعور دارد که خودش قضاوت کند.نمونه اش چندین مصاحبه ای است که در هنگام حوادث پس از انتخابات با بی بی سی و صدای آمریکا انجام دادم اما در آن ها فقط خبرنگار بودم،یعنی آنچه را که از درگیری های شیراز دیده بودم بدون هیچ قضاوتی اعلام می کردم،در نهایت این مخاطب بود که قضاوت می کرد.

امروز کمتر کسی به اخبار تلویزیون دولتی ایران اعتماد دارد.چرا واقعا اینگونه شده؟چون جانبدارانه برخورد می کند،چون همه طرف ها را نمی بیند.تلویزیون دولتی ایران از آن دست رسانه هایی است که در هر خبری به مخاطب می گوید که باید در مورد ماجرای خبر چگونه بیاندیشد اما آیا موفق است؟ آیا مخاطب قضاوت آن ها را می پذیرد؟مشخص است که نه؛چون مخاطب شعور دارد و تحلیل می کند.

بحث من این است نه چیز دیگر.می گویم بگذاریم مخاطب خودش قضاوت کند، به او نگویید چگونه بیاندیشد.روش جانبدارانه عمل کردن، بی تردید به اعتبار رسانه لطمه می زند.

نقدد مجدد آرش بهمنی

2010-06-26T09:56:00.001+04:30

اقای آرش بهمنی در پاسخ مطلب تازه ام،مجددا نقدی نوشته است:
چه کسی مستقل است؟ - 2
1- بحث هایی که درباره اتفاقی که برای کارتون نیکان پیش آمده، متاسفانه هنوز ادامه دارد. من به عنوان یک عضو مجموعه "روز آن‌لاین وظیفه خودم می دانم که از اعتبار این رسانه و همکاران‌ام در آن دفاع کنم.
امیدوارم همه دوستان شاغل در "روز"با درک این موقعیت، دست به همین کار بزنند.
از شورای سردبیری هم خواهش می‌کنم یک بار برای همیشه توضیح کاملی درباره ماجرا بدهند که قضیه به طور کامل چه بوده است.
2- اساسن همه انتقاد دوستان این است که "روز" رسانه مستقل نیست. اولن که همان طور که در نوشته قبلی نوشتم، رسانه مستقل برای من تعریفی بی معنی است. می‌گویندخطرناک‌ترین پیش فرض این است که فکر کنیم پیش‌فرضی نداریم".
سعی می کنم در این نوشته به بعضی از نقدها و نظرات دوستان، پاسخ دهم.
3- آقای نسب عبدالهی نقد مجددی نوشته‌اند در خودنویس که در آدرس زیر قابل مشاهده است:
http://www.khodnevis.org/persian/permalink/7362.html
و همچنین آدرس زیر:
http://www.facebook.com/notes/mohamad-reza-nasab-abdolahi/rwz-hrfhay-nyst-/411164603927
تاکید مجدد ایشان این است که روز "مستقل نیست".
الف- خدا رو شکر که در نقد جدید خبری از اتهاماتی چون مشابه کیهان و فارس بودن، خط گیری از اصلاح طلبان و امثالهم نیست.
ب- "روز مستقل نیست" یعنی چه؟ اقای نسب عبداللهی می گوید:"عمده حرف من در مطلب ... بحث درباره «بی طرفی» در انتشار خبر بود"
اولن که من اصلن این بحث را قبول ندارم. نقد درباره بی طرفی در خبر، با چیزی که نوشته شده بود، بسیار تفاوت دارد.
دوم این که بی طرفی در خبر یعنی چه؟ اگر حرف نیکان را بپذیریم که اخبار دو گرایش را منعکس کند، بعد هدفی را که به دنبال آن است، دنبال کند، یک رسانه به من نشان دهید که این کار را می‌کند. اصلن مگر روز کاری غیر از این می کند؟ یا کرده است؟ یعنی این همه انتقاد از جنبش سبز و اصلاح طلبان تا الان به چشم کسی نیامده است؟
آقای نسب عبداللهی احتمالن اساسن بی بی سی را نمی بیند و نمی خواند که تصور می کند اخبار بی بی سی بی طرفانه است.
مگر می شود در شرایط فعلی ایران بی طرف بود؟ اگر روزنامه نگاری مستقل چنین معنایی می دهد، بنده نه مستقل هستم نه هزار سال می خواهم مستقل بمانم. این مستقل بودن ارزانی دوستان. همین ژست مستقل بودن ها بود که شرایطی را برای ما ساخت که الان گرفتارش هستیم.هزاران نفر کشته شوند، در زندان ها شکنجه شوند، به آن ها تجاوز شود، هزار اتفاق بیفتد و من ادعای استقلال کنم؟ شرمنده
سوم این که دوستان اساسن قضاوت های‌شان از شنیده هاست. دوستان روز را نمی خوانند و براساس برخی مسایل شخصی، حرف می زنند. در همین یک سال اخیر حداقل خود من چندین نقد بر عملکرد جنبش سبز نوشته ام. بقیه دوستان هم به هم چنین. ولی بعضی دوست دارند که هر رسانه ای مکانی باشد برای عقده‌گشایی و گفتن هر حرفی، که اساسن "روز" از آغاز کار نمی خواست چنین باشد.
به طور واضح و مشخص روز آن لاین حامی جنبش سبز است، اما حامی انتقادی. احساسی هم قضاوت نمی کند. روز آن لاین رسانه ای است تشکیل شده از آدم هایی که گرچه روزنامه نگارند، اما مایل اند در ایران زندگی کنند، و وضعیت کشورشان به سامان باشد. هیچ کدام شان نه در سن و سال و نه در شرایطی هستند که برای پست و مقامی دندان تیز کرده باشند. هم چون برخی از "اپوزیسیون احمق" که سی سال در خارج از کشور قرار است آخر هفته حکومت را عوض کنند، نیستند. معتقد به اصلاح گام به گام هستند. اگر قرار است حرفی بزنند و انتقادی بکنند، حرف هایی را می زنند که خودشان تصور می کنند می تواند مفید باشد به حال جنبش سبز.مثلن بنده به خدا اعتقادی ندارم. به هیچ چیزی خارج از این جهان ماده معتقد نیستم. این که الان بحث وجود یا عدم وجود خدا را دنبال کنم و به نبال درگیری با معتقدان به آن باشم چه دردی از چه کسی دوا می کند؟
4- همان طور که قبلن هم گفتم، ژست ها، این مملکت را ویران کرده است. هم در سایت خودنویس و هم در پای خیلی از مطالب، مطالبی منتشر می شود و کامنت هایی منتشر می شود که رسمن و علنن توهین به دیگران است. من نمی‌دانم در کجای دنیا آزادی یعنی ازادی توهین به دیگران؟
اقای نسب عبداللهی بفرمانید که براساس چه ادله ای روز را وابسته به اصلاح طلبان می دانند؟ آقای آرمین نیکنام بفرمایند که روز کجا و به چه کسی خط داده؟ اخبار دروغ روز را بفرمایند کدام ها بوده؟ کجاها دچار کیهانیزم شده؟
اگر قرار به زدن حرف های کتره‌ای باشد، من هم می گویم که اقای نسب عبداللهی از سیستم امنیتی جمهوری اسلامی پول گرفته تا روز را خراب کند و آقای نیکنام هم از عناصر موثر در سرکوب مخالفان بوده. باور کنید این طور حرف زدن بی معناست.
5- متاسفانه بحث های اخیر تبدیل شده به محملی برای عقده گشایی بعضی از افراد. بنده یک بار گفتم و هزاربار دیگر هم می گویم که هر رسانه ای تعریف خاص خودش را دارد و مطالبی را منتشر می کند که با سیاست هایش بخواند.
اگر برخی مایل اند بحث در زمینه انگ زنی و اتهام چسبانی دنبال شود هیچ مشکلی نیست. بنده آماده هستم تا اگر دوستان خواستند وارد این حیطه شویم، انگ بزنیم و گذشته همدیگر را افشا کنیم تا به همه اثبات کنیم که این کار بسیار آسان است
6- روز در شرایط امروز نمی خواهد مستقل باشد. رسالتی برای خود قائل است و براساس آن عمل می کند. ان شاالله هر زمانی به ایران دموکرات رسیدیم ما هم سعی می کنیم مثل بقیه دوستان مستقل باشیم. اما فعلن، ما همه وابسته ایم به چیزی که فکر می کنیم درست است:وابسته به مردم

«روز»، حرفه‌ای نیست

2010-06-26T09:55:00.000+04:30

آقای آرش بهمنی، مطلبی با عنوان «چه کسی مستقل است؟» نوشته و در آن به نوشته اخیرم در خودنویس با عنوان «روز، بی طرف نیست» نقدهایی کرده است. سعی می‌کنم در این مطلب به نقدهای آقای بهمنی پاسخ دهم.

۱- آقای بهمنی می‌نویسد: «محمدرضا نسب عبداللهی در مطلبی که برای خودنویس نوشته است، با افتخار اعلام کرده: روز مستقل نیست! من نمی دانم تعریف دوستان از استقلال چیست. اما اگر قرار باشد که با تعریف دوستان نگاه کنیم، اصولا هیچ آدم و نشریه‌ای در دنیا مستقل نیستند... دوستان لطف کنند نمونه‌ای - فقط یک نمونه - از استقلال رسانه‌ای در دنیا را به من نشان دهند. در کدام گزارش نیوزویک درباره جنگ با القاعده و طالبان، به بهانه بی‌طرفی از بن لادن پشتیبانی شده؟ در کدام مطلب آقای نسب عبداللهی از احمدی نژاد و خامنه‌ای در مقابل موسوی و کروبی دفاع شده؟ هر رسانه یا تعریفی برای خود دارد. خط مشی خاص خود را دارد، جامعه هدف خود را دارد و براساس آن استراتژی مورد نظر خود را دنبال می کند.»

پاسخ: عمده حرف من در مطلب مورد نقد آقای بهمنی، بحث درباره «بی طرفی» در انتشار خبر بود.

می پذیرم که در دنیا کمتر رسانه کاغذی را می‌توان یافت که در «خبر، مصاحبه و گزارش‌های خبری» بی طرفی را رعایت کند. اما در رسانه‌های آنلاین و تصویری من مشخصا «بی بی سی فارسی» را رسانه‌ای موفق در زمینه رعایت «بی طرفی،انصاف و دقت» می‌دانم.

در سایت و تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی در هنگام پوشش خبرها، گزارش‌های خبری و مصاحبه‌ها؛ خبرنگاران «جانبدارانه» خبر نمی‌نویسند، «انصاف» را رعایت می‌کنند و تنها «روایت‌گر» ماجرا هستند.

البته این بدان معنا نیست که بی‌بی‌سی یک رسانه بدون دیدگاه و تحلیل است؛ که اساسا در هیچ جای دنیا چنین رسانه‌ای وجود ندارد. بلکه در این رسانه، تحلیل‌ها و دیدگاه‌ها درباره موضوعات خبری در قالب «خبر» به مخاطب منتقل نمی‌شود بلکه در قالب یادداشت و یا تحلیل به مخاطب منتقل می‌شود.

حرف من هم همین بود. علیرغم همه احترامی که باید برای خبرنگاران پرتلاش روزآنلاین قائل بود اما سردبیران آن، زمینه را برای پوشش بی‌طرفانه «خبر،مصاحبه و گزارش‌های خبری» فراهم نکرده‌اند و نتیجه آن شده است؛ انتخاب تیترهایی که بارمعنایی خاصی دارند، انتشار خبرهایی که در آن قضاوت خبرنگار آشکار است و مصاحبه‌هایی که مصاحبه‌گر خود به بخشی از ماجرا تبدیل شده است.

همان گونه که آقای بهمنی گفته هر رسانه تعریف خاص خود را دارد. عملکرد روزآنلاین نیز نشانگر تعریفش از روزنامه‌نگاری است.

روزآنلاین نشان داده که می‌خواهد خبرها «جانبدارانه» باشند و با «آمیخته شدن قضاوت خبرنگار با مصاحبه‌ها و خبرها» نیز مساله ای ندارد. خب این وضع نشان می‌دهد که روز، یک رسانه حرفه‌ای نیست چون تعریف رسانه حرفه‌ای با عملکرد روز تفاوت دارد. هنگامی می‌توان حرفه‌ای بود که به اسباب و لوازم ابتدایی آن یعنی رعایت «بی طرفی،انصاف و دقت» نیز پایبند بود.

روز به اصول حرفه‌ای پایبند نیست و بازتاب دهنده صدای بخشی از گروه‌های سیاسی است. این را می‌شود حتی در خبرها و مصاحبه‌ها نیز مشاهده کرد. البته این‌گونه عملکرد به معنای آن نیست که روز یک رسانه بی‌خاصیت است؛ نه، تعریفش از روزنامه‌نگاری این است و بر همین اساس نیز عمل می‌کند.

باز هم می‌گویم بین روزنامه کیهان و روز با وجود تفاوت در ماهیت کار، اما در «روش کار» تفاوت عمده‌ای وجود ندارد. کیهان خبرها را «جانبدارانه» می‌نویسد و روز هم اینچنین می‌کند. در کیهان خبرهای «بدون منبع» هم کار می‌شود؛ در روز هم موارد زیادی از خبرهای بدون منبع تاکنون کار شده است. در کیهان در هر خبری، «قضاوت» وجود دارد در روز هم از این قضاوت‌ها کم نیست. کیهان یک روزنامه حرفه‌ای نیست و روز هم حرفه‌ای نیست.

۲- آقای بهمنی در جایی دیگر نوشته:« نکته جالب آن است که آقای نسب عبداللهی به بهانه عدم اتشار کارتون نیک آهنگ می‌نویسد:"عملکرد روزآنلاین نیز اینگونه است، یعنی خبرنگاران آن برای پوشش خبرها، گزارش‌های خبری و مصاحبه‌ها به جای آنکه تنها روایت گر ماجرا باشند خود را به بخشی از ماجرا تبدیل می کنند". نسب عزیز، سوالی از تو دارم. خود تو چند ماه پیش به خاطر عکسی به هشت ماه زندان محکوم شدی. چرا؟ مگر می‌شود خبری منتشر کرد و خود جزیی از آن نشد؟ مگر می‌شود گریه ها را شنید و با دردها زندگی کرد و جزیی از خبر نشد؟»

پاسخ: اشتباه نکنید، مقصود من از تبدیل شدن به بخشی از ماجرای خبر این است که خبرنگار در هنگام پوشش خبر نباید به بخشی از ماجرا تبدیل شود. اما آنچه که ممکن است به دلیل خبررسانی برای خبرنگار رخ دهد، به معنای تبدیل شدن خبرنگار به بخشی از ماجرا نیست. خبرنگار، خبری را پوشش می‌دهد. هر خبری هم واکنشی بر می‌انگیزد؛ این واکنش‌ها بدان معنا نیست که خبرنگار به بخشی از ماجرا تبدیل شده است.

هنگامی می‌توان گفت خبرنگار به بخشی از ماجرا تبدیل شده که مثلا در هنگام پوشش خبر یک تظاهرات بگوید که معترضان در میدان انقلاب با شور و هیجان وصف ناشدنی علیه دولت کودتا شعار«رای من رو پس بده» سر دادند. او با این نوع خبررسانی خود را به بخشی از ماجرا تبدیل کرده است. اگر خبرنگاری می‌خواهد حرفه‌ای عمل کند باید بگوید که معترضان به نتیجه انتخابات در میدان انقلاب علیه دولت شعار دادند.آن ها می گویند که در انتخابات تقلب شده است.از اینجا به بعد بر عهده مخاطب است که قضاوت کند این تظاهرات شورانگیز بوده یا نه،دولت،دولت کودتاست یا نه.

۳- آقای بهمنی می‌گوید: «نسب می‌نویسد: انتشار کارتون قبلی و سپس حذف آن از روزآنلاین، سردبیران این روزنامه اینترنتی را به این نتیجه رسانده که کارتون دیگری در نقد رهبران جنبش سبز منتشر نکنند و از همین رو کارتون جدید آقای کوثر را چاپ نکرده‌اند. روزآنلاین می‌خواهد همچنان به خط قرمزهای گروه‌های سیاسی که هوادار آن‌هاست، وفادار بماند". متاسفانه این حرف‌ها دقیقا حرف احزابی چون کمونیست کارگری، مجاهدین خلق و سلطنت طلبان دو آتشه است. شما احتمالا روز را اصلا نمی‌خوانید و فقط از شنیده‌ها قضاوت می‌کنید. بد نیست نگاهی به آرشیو روز بیاندازید و بعد به همین راحتی انگ بزنید... نیکان حق دارد کارتون بکشد، آن را در وبلاگش یا خودنویس بگذارد و ... روز هم حق دارد براساس سیاست‌های خود آن را منتشر نکند. یعنی عدم انتشار به دلیل برخی سیاست ها نشانه آن است که یک نشریه دچار سانسور است؟»

پاسخ: آقای بهمنی به دلیل اینکه من گفته‌ام روز بر اساس خط قرمزهایش عمل می‌کند، گفته این حرف من شبیه حرف‌های احزابی مانند «کمونیست کارگری، مجاهدین خلق و سلطنت طلبان دو آتشه» است اما در جایی دیگر خود ایشان تایید می‌کند که روز، سیاست‌هایی دارد که بر اساس این سیاست‌ها حق دارد مطالب را برای انتشار انتخاب کند. باز تکرار می‌کنم که انتخاب مطالب در روز مانند همه رسانه‌ها بر اساس خط قرمزهایش است. اما دست کم در مورد کارتون نخست نیک آهنگ که میرحسین موسوی را در حال نوشتن بیانیه ۳۰۰ به تصویر کشیده بود، روز دست به سانسور زده است.

نقد آرش بهمنی بر مطلب من

2010-06-25T23:52:00.004+04:30

آقای آرش بهمنی از دوستان قدیمی ام نقدی با عنوان «چه کسی مستقل است؟» بر این مطلب من نوشته که اینجا می گذارم:

چه کسی مستقل است؟

1- ایران، سرزمین مُدهاست. عرصه سیاست ما عرصه مُد است. روزنامه نگاران و روشنفکران ما نیز طبیعتن پیرو همین مدها هستند: دهه40، چپ بودن مد بود، دهه 50 مبارزه مسلحانه، دهه 60 چپ اسلامی بودن، دهه 70 لیبرال بودن و حالا مُد این روزهای ما، "ژست پلورالیسم" و "مستقل" بودن.
بگذارید با یک مثال قضیه رو روشن‌تر کنم: این روزها هر طرف را که نگاه می کنی، همه دم از پلورالیسم می‌زنند. از تحمل مخالف: البته تا جایی که به نفع شان باشد. مثلن اگر سازمان مجاهدین میلیون‌ها نفر را بدبخت کرده باشد و هزاران ترور انجام داده باشد مهم نیست؛ باید با آن ها مدارا کرد چون اپوزیسیون جمهوری اسلامی هستند، اما موسوی و کروبی باید جواب‌گو باشند، چون هنوز در حرف‌های شان - و فقط در حرف‌های شان و نه اعمال‌شان - از جمهوری اسلامی دفاع می کنند. مثال‌های این‌چنینی این روزها بسیار فراوان‌اند. کمی بگردید، پیدا می‌کنید.
2- هفته قبل، نیک‌آهنگ کوثر کاریکاتوری کشید که ابتدا در روز منتشر شد، اما در کمتر از بیست و چهار ساعت از سایت حذف شد. خود مسوولان "روزآن‌لاین" می‌توانند در این‌باره توضیح دهند که چرا این اتفاق افتاد. این قضیه که عملن باعث دعواهای اخیر شده است، تاکنون شاهد هیچ توضیحی نبوده است.
نیکان روز پنج‌شنبه هم کاریکاتوری کشید که این‌بار منتشر نشد. او هم کاریکاتورش را در وبلاگ‌اش قرار داد و نوشت که این کاریکاتور منتشر نشده است.
به دنبال این دو مساله، عده‌ای "روز" را به "سانسور" متهم کردند و عده‌ای نیکان را به آب ریختن به آسیاب کیهان. نکته جالب آن‌که هر دو هم دم از ازادی بیان، دموکراسی، تحمل مخالف و... زدند.
اساسن به نظر می‌رسد ریشه بسیاری از بحث‌ها، به همان قضیه بر می‌گردد.
3- مدتی است بحث استقلال در روزنامه نگاری بین بسیاری از دوستان وجود دارد. البته این بحث، بحثی قدیمی است. اما شاید از زمانی جدی تر شد که نیک آهنگ کوثر، در بی بی سی فارسی، روزنامه نگاران را وابسته به احزاب اصلاح طلب معرفی کرد. گرچه پیش از آن نیز، نیکان در وبلاگ‌اش کمابیش چنین بحث‌هایی را مطرح کرده بود. بحث استقلال در روزنامه‌نگاری بحث مهمی است. اما باید دید منظور از استقلال دقیقن چیست؟
تا جایی که در ذهن دارم، انتقاد نیک‌آهنگ بر می‌گشت به مسایلی چون عدم انتقاد از اصلاح‌طلبان، سکوت و چشم بستن بر تخلفات مالی آن‌ها، نقش پیاده‌نظام اصلاح‌طلبان را بازی کردن و ... انتقادهایی که همه در جای خود وارد است.

4- بهانه نوشتن این چمد جمله اما نکته دیگری است. دوست عزیز، "محمدرضا نسب‌عبداللهی" در مطلبی که برای "خودنویس" نوشته است، با افتخار اعلام کرده که "روز، مستقل نیست!"
نسب می‌نویسد:" امروز پنجشنبه ۳ تیر۱۳۸۹، برای دومین بار در هفته‌های اخیر، کارتونی از نیک آهنگ کوثر که قرار بوده در روزنامه اینترنتی «روزآنلاین» منتشر شود، به تیغ سانسور گرفتار شده و چاپ نشده است. این کارتون پیش از انتشار نتوانست از خط قرمزهای این روزنامه عبور کند اما کارتون قبلی با وجود اینکه منتشر شده بود اما سپس از سایت این روزنامه حذف شد. کارتون‌های سانسور شده در نقد میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رهبران جنبش سبز کشیده شده بودند.بسیاری می پرسند که چرا روزآنلاین، صدای منتقدان رهبران جنبش سبز را بازتاب نمی‌دهد. پاسخ روشن است. چون روزآنلاین ، رسانه‌ای نیست که اساس اش «بی طرفی و انصاف» باشد. البته یادداشت‌ها و تحلیل‌ها، استثنا هستند؛ چون یک روزنامه‌نگار باید در روایت خبر و گزارش خبری و مصاحبه، بی طرف باشد اما این بدان معنا نیست که روزنامه‌نگار بی‌طرف است. او نظری و دیدگاهی دارد که باید در قالب «یادداشت و تحلیل» ارایه کند.
روزآنلاین رسانه‌ای است در جهت نقد عملکرد قدرت حاکم بر ایران. خبرها و گزارش‌های این روزنامه اینترنتی، بر همین اساس، جانبدارانه نوشته می‌شوند. از این منظر بین روزنامه کیهان و خبرگزاری فارس از یک سو و روزنامه اینترنتی روزآنلاین از سویی دیگر، تفاوت عمده‌ای در «روش کار» وجود ندارد. البته روشن است که ماهیت این رسانه‌ها شباهتی با هم ندارد. ماهیت روزنامه کیهان و خبرگزاری فارس در دفاع از وضع موجود است و ماهیت روزآنلاین در نقد وضع موجود. با این حال، «روش» هر یک از این سه رسانه، نقد مخالفان با انتشار گزارش‌ها و خبرهای «جانبدارانه» است. در چنین رسانه‌هایی نقد جریان سیاسی همسو با رسانه، عمدتا به عنوان خط قرمز تلقی می‌شود.
به معنای روشن‌تر این گونه رسانه‌ها، تنها گزارش دهنده خبرها نیستند بلکه خبرها و گزارش های خبری با قضاوت خبرنگار همراه است. به گونه‌ای که با نوع خبرنویسی در این رسانه‌ها به مخاطب گفته می‌شود که درباره ماجرا چگونه بیاندیشد. خبرنگاران در این رسانه‌ها به جای روایت بی‌طرفانه ماجرا، خود به بخشی از ماجرا تبدیل می‌شوند. عملکرد روزآنلاین نیز اینگونه است، یعنی خبرنگاران آن برای پوشش خبرها، گزارش‌های خبری و مصاحبه‌ها به جای آنکه تنها روایت گر ماجرا باشند خود را به بخشی از ماجرا تبدیل می کنند.
این البته ذات حرفه روزنامه‌نگاری حزبی است و نمی‌توان بر آن خرده گرفت. روزآنلاین هیچ گاه ادعا نکرده که می‌خواهد برای پوشش خبرها، یک رسانه بی‌طرف باشد بلکه اتفاقا فعالیت چندساله‌اش نشان می‌دهد که می‌خواهد رسانه‌ای در خدمت گروه‌های سیاسی اصلاح‌طلب باشد. به نظر می آید سانسور دو کارتون نیک آهنگ کوثر نیز به همین دلیل انجام شده است. انتشار کارتون قبلی و سپس حذف آن از روزآنلاین، سردبیران این روزنامه اینترنتی را به این نتیجه رسانده که کارتون دیگری در نقد رهبران جنبش سبز منتشر نکنند و از همین رو کارتون جدید آقای کوثر را چاپ نکرده‌اند. روزآنلاین می‌خواهد همچنان به خط قرمزهای گروه‌های سیاسی که هوادار آن‌هاست، وفادار بماند."
من نمی دانم تعریف دوستان از استقلال چیست. اما اگر قرار باشد که با تعریف دوستان نگاه کنیم، اصولن هیچ ادم و نشریه ای در دنیا مستقل نیستند.
اقای نسب عبداللهی می نویسد:
بسیاری می پرسند که چرا روزآنلاین، صدای منتقدان رهبران جنبش سبز را بازتاب نمی‌دهد. پاسخ روشن است. چون روزآنلاین ، رسانه‌ای نیست که اساس اش «بی طرفی و انصاف» باشد. البته یادداشت‌ها و تحلیل‌ها، استثنا هستند؛ چون یک روزنامه‌نگار باید در روایت خبر و گزارش خبری و مصاحبه، بی طرف باشد اما این بدان معنا نیست که روزنامه‌نگار بی‌طرف است. او نظری و دیدگاهی دارد که باید در قالب «یادداشت و تحلیل» ارایه کند.
روزآنلاین رسانه‌ای است در جهت نقد عملکرد قدرت حاکم بر ایران. خبرها و گزارش‌های این روزنامه اینترنتی، بر همین اساس، جانبدارانه نوشته می‌شوند. از این منظر بین روزنامه کیهان و خبرگزاری فارس از یک سو و روزنامه اینترنتی روزآنلاین از سویی دیگر، تفاوت عمده‌ای در «روش کار» وجود ندارد. البته روشن است که ماهیت این رسانه‌ها شباهتی با هم ندارد. ماهیت روزنامه کیهان و خبرگزاری فارس در دفاع از وضع موجود است و ماهیت روزآنلاین در نقد وضع موجود."
منتشر شده در: http://www.khodnevis.org/persian/permalink/7332.html
5- قصد من دفاع از حذف کار نیکان نیست. همان طور که نیکان به درست یاشاره کرده، تا زمانی که همه جوانب قضیه روشن نشود، نمی توان به راحتی درباره آن صحبت کرد. بحث من بیشتر درباره حواشی‌ای است که پیرامون این قضیه به وجود آمده است.
این که بگوییم میان روز و کیهان تفاوتی نیست، عملن حرفی بی معنی است. این دیگر جدیدترین نوع استدلال از استقلال رسان های بود. از این منظر که نگاه کنیم، نیکان با حسین شریعتمداری تفاوتی ندارد، نسب با فاطمه رجبی، مسعود بهنود با امیرمحبیان، نوشابه امیری با حسن شایان فر، و در اخر هم فرید زکریا با بن لادن.
دوستان لطف کنند نمونه ای - فقط یک نمونه - از استقلال رسانه ای در دنیا را به من نشان دهند. در کدام گزارش نیوزویک درباره جنگ با القاعده و طالبان، به بهانه بی طرفی از بن لادن پشتیبانی شده؟ در کدام مطلب اقای نسب عبداللهی از احمدی نژاد و خامنه ای در مقابل موسوی و کروبی دفاع شده؟
هر رسانه یا تعریفی برای خود دارد. خط مشی خاص خود را دارد، جامعه هدف خود را دارد و براساس آن استراتژی مورد نظر خود را دنبال می کند.
6- نکته جالب آن است که اقای نسب عبداللهی به بهانه عدم اتشار کارتون نیک آهنگ می نویسد:"عملکرد روزآنلاین نیز اینگونه است، یعنی خبرنگاران آن برای پوشش خبرها، گزارش‌های خبری و مصاحبه‌ها به جای آنکه تنها روایت گر ماجرا باشند خود را به بخشی از ماجرا تبدیل می کنند."
نسب عزیز، سوالی از تو دارم: خود تو چند ماه پیش به خاطر عکسی به هشت ماه زندان محکوم شدی. چرا؟مگر می شود خبری منتشر کرد و خود جزیی از آن نشد؟ مگر می شود گریه ها را شنید و با دردها زندگی کرد و جزیی از خبر نشد؟

7- نسب مینویسد:انتشار کارتون قبلی و سپس حذف آن از روزآنلاین، سردبیران این روزنامه اینترنتی را به این نتیجه رسانده که کارتون دیگری در نقد رهبران جنبش سبز منتشر نکنند و از همین رو کارتون جدید آقای کوثر را چاپ نکرده‌اند. روزآنلاین می‌خواهد همچنان به خط قرمزهای گروه‌های سیاسی که هوادار آن‌هاست، وفادار بماند."
متاسفانه این حرف ها دقیقن حرف احزابی چون کمونیست کارگری، مجاهدین خلق و سلطنت طلبان دو آتشه است. شما احتمالن روز را اصلن نمی خوانید و فقط از شنیده ها قضاوت می کنید. بد نیست نگاهی به آرشیو روز بیندازید و بعد به همین راحتی انگ بزنید.
8- به عنوان عضو کوچکی از مجموعه روز که از روزهای اول افتخار همکاری با آن را دارم، شاید از عدم انتشار کارتون نیکان ناراحت باشم، اما قبول کنیم هر رسانه ای سیاستی را دنابل می کند. نیکان حق دارد کارتون بکشد، آن را در وبلاگش یا خودنویس بگذارد و ... روز هم حق دارد براساس سیاست های خود آن را منتشر نکند. یعنی عدم انتشار به دلیل برخی سیاست ها نشانه آن است که یک نشریه دچار سانسور است؟
به این ترتیب تمام نشریات اینترنتی و سایت های ایرانی دچار سانسورند. چرا هیچ سایتی یک سخنرانی خامنه ای را بدون توضحیات منتشر نمی کند؟
9- فرصت کم است و قلم الکن و حرف ها بسیار و .... بد نیست کمی، فقط کمی، زمان انتقاد انصاف را هم رعایت کنیم دوستان. این اصلن کار سختی نیست

روزآنلاین،رسانه ای بی طرف نیست

2010-06-25T07:43:00.001+04:30

روز پنجشنبه 3 تیر1389، برای دومین بار در هفته های اخیر، کارتونی از نیک آهنگ کوثر که قرار بوده در روزنامه اینترنتی «روزآنلاین» منتشر شود، به تیغ سانسور گرفتار شده و چاپ نشده است.

این کارتون پیش از انتشار نتوانست از خط قرمزهای این روزنامه عبور کند اما کارتون قبلی با وجود اینکه منتشر شده بود اما سپس از سایت این روزنامه حذف شد.

کارتون های سانسور شده در نقد میرحسین موسوی و مهدی کروبی،رهبران جنبش سبز کشیده شده بودند.

بسیاری می پرسند که چرا روزآنلاین، صدای منتقدان رهبران جنبش سبز را بازتاب نمی دهد.

پاسخ روشن است. چون روزآنلاین ، رسانه ای نیست که اساس اش «بی طرفی و انصاف» باشد.

البته یادداشت ها و تحلیل ها، استثنا هستند؛چون یک روزنامه نگار باید در روایت خبر و گزارش خبری و مصاحبه، بی طرف باشد اما این بدان معنا نیست که روزنامه نگار بی طرف است.او نظری و دیدگاهی دارد که باید در قالب «یادداشت و تحلیل» ارایه کند.

روزآنلاین رسانه ای است در جهت نقد عملکرد قدرت حاکم بر ایران.خبرها و گزارش های این روزنامه اینترنتی،بر همین اساس، جانبدارانه نوشته می شوند.

از این منظر بین روزنامه کیهان و خبرگزاری فارس از یک سو و روزنامه اینترنتی روزآنلاین از سویی دیگر، تفاوت عمده ای در «روش کار» وجود ندارد. البته روشن است که ماهیت این رسانه ها شباهتی با هم ندارد.ماهیت روزنامه کیهان و خبرگزاری فارس در دفاع از وضع موجود است و ماهیت روزآنلاین در نقد وضع موجود.

با این حال، «روش» هر یک از این سه رسانه، نقد مخالفان با انتشار گزارش ها و خبرهای «جانبدارانه» است. در چنین رسانه هایی نقد جریان سیاسی همسو با رسانه، عمدتا به عنوان خط قرمز تلقی می شود.

به معنای روشن تر این گونه رسانه ها، تنها گزارش دهنده خبرها نیستند بلکه خبرها و گزارش های خبری با قضاوت خبرنگار همراه است.به گونه ای که با نوع خبرنویسی در این رسانه ها به مخاطب گفته می شود که درباره ماجرا چگونه بیاندیشد.

خبرنگاران در این رسانه ها به جای روایت بی طرفانه ماجرا، خود به بخشی از ماجرا تبدیل می شوند.

عملکرد روزآنلاین نیز اینگونه است،یعنی خبرنگاران آن برای پوشش خبرها،گزارش های خبری و مصاحبه ها به جای آنکه تنها روایت گر ماجرا باشند خود را به بخشی از ماجرا تبدیل می کنند.

این البته ذات حرفه روزنامه نگاری حزبی است و نمی توان بر آن خرده گرفت.روزآنلاین هیچ گاه ادعا نکرده که می خواهد برای پوشش خبرها، یک رسانه بی طرف باشد بلکه اتفاقا فعالیت چندساله اش نشان می دهد که می خواهد رسانه ای در خدمت گروه های سیاسی اصلاح طلب باشد.

به نظر می آید سانسور دو کارتون نیک آهنگ کوثر نیز به همین دلیل انجام شده است. انتشار کارتون قبلی و سپس حذف آن از روزآنلاین، سردبیران این روزنامه اینترنتی را به این نتیجه رسانده که کارتون دیگری در نقد رهبران جنبش سبز منتشر نکنند و از همین رو کارتون جدید آقای کوثر را چاپ نکرده اند. روزآنلاین می خواهد همچنان به خط قرمزهای گروه های سیاسی که هوادار آن هاست، وفادار بماند.

بیت سعدی در اسکناس ده هزارتومانی معتبره

2010-06-24T21:13:00.005+04:30

بیت چاپ شده پشت اسکناس ده هزار تومانی دعوایی راه انداخته.ابتدا کاووس حسن لی به مهر گفت که بیت «بنی آدم اعضای یک پیکرند//که در آفرینش ز یک گوهرند» درسته.همین اظهارنظر سبب شد که بسیاری بگویند چاپ شعر «بنی آدم اعضای یکدیگرند//که در آفرینش زیک گوهرند» در پشت اسکناس ده هزار تومانی درست نیست و اشتباهی است فاحش.
اما این منتقدان یک طرفه قضاوت کرده اند.چون مستندترین اظهار نظر رو مدیرمرکز سعدی شناسی کرده.او گفته که بیت چاپ شده در پشت اسکناس معتبره.مرکز سعدی شناسی در شیراز قرار داره و مدیرش رو هم من از نزدیک می شناسم.او اصولگرا و طرفدار دولت نیست که بخواهد توجیه کنه.اتفاقا یکی از چهره های شاخصه اصلاح طلب در شیراز محسوب میشه و سالهاست که در مرکز سعدی شناسی درباره این شاعر تحقیق و پژوهش کرده.این مرکز هر سال به مناسبت روز سعدی،همایشی در شیراز برگزار میکنه.
نظر مدیر مرکز سعدی شناسی مستندترین نظری است که درباره شعر بحث برانگیز سعدی،داده شده.

دومین سانسور در روزآنلاین

2010-06-24T19:28:00.002+04:30

روزآنلاین امروز هم این کاریکاتور نیک آهنگ را سانسور کرده.قبلا هم این کار رو کرده بود.

فیلم سخنرانی اوباما و اعلام برکناری ژنرال مک کریستال

2010-06-23T22:25:00.004+04:30

سخنرانی امشب باراک اوباما که در جریان آن خبر برکناری ژنرال استنلی مک کریستال فرمانده آمریکایی نیروهای ائتلاف و ناتو در افغانستان را اعلام کرد.
اوباما،ژنرال «ديويد پتريوس» را به عنوان جانشین او معرفی کرد.رئیس جمهور آمریکا این تغییر را تغییر در پرسنل دانست و نه تغییر در استراتژی های آمریکا در افغانستان.
فیلم سخنرانی اوباما را که امشب در برنامه 60 دقیقه بی بی سی فارسی به طور زنده پخش شد ،الان آپلود کرده ام و گذاشته ام اینجا، دانلود کنید.در این فیلم سخنان اوباما به طور همزمان به فارسی ترجمه شده است.

+ خبر بی بی سی را اینجا بخوانید.

برکناری مک کریستال

2010-06-23T22:08:00.002+04:30

بی بی سی ساعت 10 امشب در خبری فوری گزارش داد که ژنرال استنلی مک کریستال فرمانده آمریکایی نیروهای ائتلاف و ناتو توسط باراک اوباما برکنار شد.

ژنرال استنلی مک کریستال که برای توضیح سخنان اخیرش از کابل به واشنگتن فرا خوانده شده بود، با بارک اوباما دیدار کرده بود.
قرار است ژنرال «ديويد پتريوس»،فرمانده نیروهای آمریکایی در خاورمیانه به جای او مشغول به کار شود.